Volledig scherm
PREMIUM
Özcan Akyol. © AD/Marco Okhuizen

Cadeau voor mijn moeder

ColumnÖzcan Akyol schrijft drie keer per week over wat hem bezighoudt.

Quote

Geluk en geld, daar heeft ze niets mee, het zijn elementen die bij het leven van andere mensen horen

Mijn moeder is geboren op de Dag van de Arbeid. Veel toepasselijker had het niet gekund. Altijd als ze ons huis bezoekt, drie of vier keer per week, winnen de vetvlekken op het fornuis de strijd om haar aandacht moeiteloos van onze nakomelingen.

Afgelopen dinsdag, toen ze 63 werd, kocht ik in de ochtend, op bevel van mijn vriendin máár tegen beter weten in, een melkopschuimer voor haar verjaardag. We hadden namelijk gezien dat ze telkens bij ons in de keuken veel plezier beleefde aan het apparaat.

Mijn bedenkingen bestonden uit het feit dat mijn moeder zich steevast ongemakkelijk voelt als ze omringd is door luxe. Geluk en geld, daar heeft ze niets mee, het zijn elementen die bij het leven van andere mensen horen.

Exact om die reden fascineerde die melkopschuimer haar – het was een eng en ondoorgrondelijk apparaat, maar als wij de melk gereedmaakten en in haar koffie schonken, kon ze zonder veel scrupules aan haar eigen armoedige realiteit ontsnappen.

‘Dit is voor jou’, zei ik tegen mijn moeder. De doos was versierd met een rode slinger. Ze keek me argwanend aan. ‘Wat is het?’ ‘Een melkopschuimer. Je bent toch dol op die van ons? Nu heb je er zelf één.’ Ze kreeg een dieprood en parelend hoofd. ‘Dat is niets voor mij.’ ‘Wat bedoel je?’ vroeg ik. ‘Ik snap daar toch niets van. Wij zijn simpele zielen. Geef maar aan iemand anders.’

Toen ze anderhalf uur later uit ons huis vertrok, nadat ze het helemaal aan kant had gemaakt, liet ze haar cadeau inderdaad staan, niet bewust van hoe vreemd haar daad was. ’s Avonds hoorde mijn vriendin vol verbazing het verhaal aan op de bank. De conclusie: we zouden nooit meer een cadeau voor haar kopen.

Maar de volgende ochtend gebeurde er iets geks. Ik kreeg een WhatsApp-soundclip van mijn moeder. Blijkbaar zat het haar toch dwars. Ze vertelde: ‘Dat apparaat is niet voor ons soort mensen. Je snapt dat wel, toch? Mag ik anders een nieuw strijkijzer. Dat van mij is kapot. Je hebt ze goedkoop bij de Blokker. Dat past meer bij mij.’

Ik heb het meteen geregeld.