Volledig scherm
V.l.n.r. Sharon Lijnse, Sander de Jonge, Thomas Parlevliet (midden achter) en Jeroen Tanis (zittend rechts) © Lex De Meester

Restaurant Mezger in Domburg: Een droom van een zaak

RECENSIEDOMBURG - Twee jonge chefs gaan op culinair avontuur met restaurant Mezger in Domburg. ‘Een zaak die het verdient om ramvol te zitten.’ 

Chef Jeroen Tanis werkte voor de Gevangentoren en De Bourgondiër in Vlissingen, chef Sander de Jonge kookte voor Scherp en Hof Welgelegen. De twee vrienden fantaseerden jarenlang over een eigen zaak. En sinds maart 2017 staan ze hier in Mezger te koken, in een droom van een restaurant. 

Met Finse houten lampen, ingelegde vloeren, koningsblauwe stoelen. Strakke messing kasten en tafels met een laag epoxyhars, waarin glinsterend messingschaafsel van diezelfde kasten zit. Het toilet zou best kunnen dienen als een gerieflijke Zimmerfrei.

‘De Man met de Gouden Duimen’

Volledig scherm
Score © PZC

Al dat moois bevindt zich in een stalen oranjerie tussen twee retrovilla’s, die een eindje buiten de drukke winkelstraat staan. Ontworpen door dezelfde architect als van het Badhotel. Al dat toerisme dankt Domburg aan ‘De Man met de Gouden Duimen’. Het klinkt als een X-rated James Bondfilm, maar het was de bijnaam van de befaamde kuurarts Johann Georg Mezger. Een slagerszoon die uitgroeide tot grondlegger van de fysiotherapie. En ook al was je de koningin van Engeland of Roemenië: als je een afspraak wilde, moest je naar hem toe komen, in Domburg. Gastheer Thomas Parlevliet in zijn modieuze bretels behandelt ons de hele avond als royalty. Naast een kwartet Duitsers zitten we deze donderdagavond alleen. Vanuit een heuse runderrib presenteert Thomas twee ijsjes: gazpacho sorbetijs met paprikapoeder, op een horentje van filodeeg met avocado en geitenkaas en een miniweckpotje paté, met frisse chutney van ui en appel en knapperige kippenhuid. 

Mijn zwangere tafeldame geniet van een alcoholvrije mojito, gemaakt met munt uit de piepjonge kruidentuin. We hebben voor drie gangen vis gekozen en beginnen met tartaar van zeebaars: een cirkel onweerstaanbaar zachte vissigheid rondom een mousse van komkommer en gin. In de vis zijn kruiden en babyradijsjes geplant, repen geblakerde komkommer, kaviaar van haring en krokante huid van zeebaars. In een mesheft zit gehakte scheermes, die aangemaakt is met veel citrus. De wijn erbij is een Oostenrijke biologische Grüner Veltliner uit het Kremstal: elegante Rosensteig van Weingut Geyerhof met een funky stalgeurtje.

Dikke boomtak

Volledig scherm
Gerecht bestaat uit Pierman/ coquille/ lamsoor/ saffraan/ bouillon van Oosterscheldekreeft. © Lex De Meester

Er wordt een dikke boomtak ingedekt. ,,Je mag er van alles mee doen, maar wel graag op dezelfde plek terugleggen.” Tijdens het wachten begint een mysterieuze buurman doedelzak te spelen. Stiekem vinden we dat leuker dan de loungemuziek. Gastvrouw Sharon Lijnse brengt even later een ronde kom, die schuin tegen de tak aan leunt. Om en om liggen lamsoren, coquilles en stukjes pieterman. Daarnaast toast met rouille, mais en weer die fraaie kruidenblaadjes. Chef Sander schenkt er kreeftenbouillon bij en alles zakt langzaam maar zeker de diepte in, verzonken in pure, heldere bouillon. De toast wordt een spectaculaire boterige zachtheid, vis en schelpdieren krijgen een extra dimensie. En nog een fijne biowijn erbij, uit de Languedoc: Chateau Malavieille, uitbundig zacht fruit.

Het hoofdgerecht is ‘een scholletje’: vis met een heerlijk korstje, bovenop dikke mossels, zeekraal, blauwpaarse bloemkool en de boterigste aardappeltjes. De vis is half bedekt met zoetzure venkel en subtiel schuim met vadouvan. Knapperige micro-blokjes aardappel en gedrapeerde korenaar-asperges vervolmaken een sierlijk hoofdgerecht. Als pre-dessert proeven we vlierbloesem-granité met verveine. In het Nederlands heet het ook verbena, ijzerkruid of pleuriskruid (een woord dat ik veel vaker wil gebruiken).

Citroenig pleuriskruid

Het sluitstuk is een savarin van witte chocolade, luchtige mousse in een ringvorm die een verleidelijk gouden glimmertje heeft gekregen. Binnen de ring proeven we frambozen-elixer, bovenop liggen schuimpjes, koek en kruimeltjes, frisse yuzugelei, bessen en de allerrijpste aardbeien. Ook een mosgroene parel van fris citroenig pleuriskruid. (Sorry, het woord is te leuk.) Wat een aandacht en zorg! En dat gaat verder bij de thee met friandises. 

We moeten beloven dat we de madeleines direct opeten, want warm zijn die cakejes het allerlekkerst. We doen braaf wat de dokter voorschrijft. Alles zelf maken, het leuke grasduinen in de kruidentuin waar je met je neus bovenop zit. En ook een geweldige kaasselectie. Daar komen we voor terug. Want dit nieuwe restaurant verdient het om ramvol te zitten. Dromers die ook doen, die moeten beloond worden.

Volledig scherm
Het menu, de locatie en rekening © PZC