Hensley Victorina was heel graag profvoetballer geworden. foto Peter Nicolai
TERNEUZEN - "Het gaat lekker en dat mogen de mensen weten." Hensley Victorina, spits van Terneuzen, straalt en maakt een ontspannen indruk.
De begroeting is hartelijk en het gesprek voelt als vertrouwd. "Ik geef
niet zo snel een interview. Misschien omdat ik bang ben verkeerde dingen te
zeggen over anderen."
Het typeert de bescheiden Victorina.
Soms droomt hij nog wel eens van een mooie voetbaltoekomst, die volgens
velen voor hem in het verschiet lag toen hij in de jeugd van Terneuzen
furore maakte. Bij de B-junioren stak hij in een bloedvorm en werd hij op
het ABAB-toernooi in Philippine tussen jeugdvoetballers van profclubs
uitgeroepen tot beste speler. Het was enkel nog wachten op een scout die hem
zou ontdekken en een club die hem een contract wilde voorleggen. Maar het
wachten was tevergeefs. "Hoe het komt weet ik niet. Er heeft nooit een
club aangeklopt, laat staan dat er ooit een gesprek is geweest. Natuurlijk
was ik graag profvoetballer geworden. Ik had misschien beter in de grote
stad gewoond, dicht in de buurt van grote clubs. In mijn tijd werd je bij
Terneuzen niet zo snel ontdekt. Jonathan Constancia had dat geluk later wel.
Had ík die kans maar gehad", treurt hij voor zich uit.
Een lang gekoesterde droom spatte uiteen. Hensley Victorina, 28 jaar oud en
van Antilliaanse afkomst, ging op zijn negentiende samenwonen met zijn
vriendin Denise. "We hadden al een paar jaar verkering. Ik wilde
vastigheid. In Terneuzen vond ik geen werk. De club heb ik niet
ingeschakeld, want anders ben je afhankelijk en dat wil ik niet. In België
kreeg ik bij Volvo een vaste baan. Ik was ook pas vader geworden van
Xionise, die nu acht is. Dan moet je je verantwoordelijkheid nemen, hoezeer
ik ook van voetbal hield. Een vast inkomen is belangrijk, vooral wanneer je
een eigen huisje hebt."
Vijf jaar diende hij bij de Zweedse
autogigant. Ondertussen trapte hij tussen de twee ploegendiensten door een
balletje bij Biervliet en Sluiskil. "Maar veel had dat niet om het
lijf. Ik koos voor mijn gezin en wilde er niet met de pet naar gooien. Mijn
gezin is mijn alles. Daar moet alles voor wijken. Ik ben een familiemens en
houd er van om samen te zijn met mijn ouders, vrouw en kinderen. Gewoon
gezellig bijpraten. Ik geniet van deze momenten. Dat zit in onze cultuur.
Daar groei je mee op."
Een tweede dochter, Xiamara, nu ruim
twee jaar oud, werd geboren. Victorina vond werk in Terneuzen als
heftruckchauffeur in de dagdienst. Er kwam meer regelmaat in zijn leven en
hij hunkerde naar het spelen op een hoger niveau. "Terneuzen is dan een
logische keuze. Ik wilde de draad weer oppakken en rustig beginnen. Dat kon
in het tweede. Uit tegen Vlijmense Boys maakte ik mijn debuut in het eerste.
Dat ging goed, want ik had met twee assists een belangrijk aandeel in de
3-2-overwinning."
De overgang was volgens Victorina niet zo
groot. "Natuurlijk was het even aanpassen na zo'n lange tijd. Maar
vergeet niet dat ik in de jeugd van Terneuzen op een hoog niveau heb
gespeeld. In Han van der Hooft had ik de beste trainer die ik ooit gehad
heb. Hij kon ons motiveren en gaf me vertouwen. En vooral dat laatste heb ik
nodig om nog beter te worden."
Tegen Dubbeldam kwam Victorina
in het nieuws omdat hij samen met Jonathan Constancia, Ryan de Regt en Sinan
Coban te laat bij de wedstrijdbespreking verscheen. Lekaj passeerde hen. "
Daar wil ik niet meer te veel over zeggen. Dat is een beslissing van de
trainer en die heb je te accepteren. Er werd een hele toestand van gemaakt
en dat was niet nodig. Wanneer de regels overtreden zijn, moet je de
sancties aanvaarden. Ik hoop dat iedereen ervan geleerd heeft."
Constancia en De Regt zijn eveneens spelers van Antilliaanse afkomst. "
Maar we vormen geen groep in de groep", zegt Victorina. "We mengen
ons onder de andere jongens en zo hoort dat ook. Ook praten we geen
Antilliaans op de club, want dat kun je niet maken ten opzichte van de
anderen. Maar soms zoeken we elkaar wel eens op om te dollen. Dat hoort er
ook bij."Na een half jaar heeft Victorina zijn draai gevonden bij
Terneuzen. "We hebben een heel goed voetballende ploeg. Met goede
voetballers om je heen word je zelf ook beter. Ik voel me goed, ook sociaal,
als ik lekker kan voetballen. Ik ben nog niet honderd procent. Dat kan ook
niet, maar ik voel dat het de goede kant opgaat."
Sorteer reacties
het komt wel goed
