article
1.6606916
YERSEKE - Als er wat moet gebeuren bij voetbalclub Yerseke wordt Henk Christiaanse (76) als eerste gebeld.
Clubhelden: Henk Christiaanse heeft altijd wat te doen bij VV Yerseke
YERSEKE - Als er wat moet gebeuren bij voetbalclub Yerseke wordt Henk Christiaanse (76) als eerste gebeld.
http://www.pzc.nl/sport/zeeuwse-sport/clubhelden-henk-christiaanse-heeft-altijd-wat-te-doen-bij-vv-yerseke-1.6606916
2016-11-04T09:00:00+0000
http://www.pzc.nl/polopoly_fs/1.6606915.1478254602!image/image-6606915.JPG
Yerseke,Voetbal-amateur,VV Yerseke,Henk Christiaanse,hermes
Zeeuwse sport
Home / Sport / Zeeuwse sport / Clubhelden: Henk Christiaanse heeft altijd wat te doen bij VV Yerseke

Clubhelden: Henk Christiaanse heeft altijd wat te doen bij VV Yerseke

Foto's
1
Reacties
Reageer
    • Afbeelding
      Beschrijving
      Henk Christiaanse heeft altijd wat te doen op Cleijn Moerken.
      Fotograaf
    YERSEKE - Als er wat moet gebeuren bij voetbalclub Yerseke wordt Henk Christiaanse (76) als eerste gebeld.

    Op 200 meter afstand van sportpark Cleijn Moercken in Yerseke woont Henk Christiaanse met zijn vrouw. Ruim dertig jaar is de Yersekenaar als vrijwilliger actief bij de plaatselijke voetbalvereniging. Alle kluswerkzaamheden op de club - van netten repareren tot lijnen kalken - komen op het bordje van onder anderen Christiaanse terecht. ,,Omdat ik zo dichtbij woon, krijg ik vaak telefoontjes of ik de poort wil openen. Er is altijd wel wat te doen."

    Als twaalfjarige werd Christiaanse lid van Yerseke. ,,In die tijd had je nog geen jeugdafdeling. Voorheen voetbalden we op straat. Die tijd was fantastisch. Elke straat had zijn eigen team. Ook uit de polder kwamen jongens voetballen. Op latere leeftijd werden we lid van de club. Een aantal jongens waar we eerst tegen speelden, werden onze teamgenoten."

    Liesblessure

    Het leven van de Yersekenaar bestond jarenlang voornamelijk uit voetbal. Van zijn achttiende tot en met zijn 37ste voetbalde hij in de hoofdmacht. ,,In het jaar dat ik stopte, werden we kampioen. Door een liesblessure kon ik niet meer mee. Het was een pijnlijke besluit om te stoppen."

    Een aantal jaren voetbalde Christiaanse nog in een veteranenelftal, waar vooral de gezelligheid centraal stond tijdens de derde helft. Vervolgens is hij jarenlang begeleider geweest van diverse seniorenelftallen en in de jeugd. ,,Op die manier raakte ik weer betrokken bij de club."

    In het verre verleden was Christiaanse nog niet als vrijwilliger actief. Dat kwam pas ruim dertig jaar geleden. ,,Mijn broer voetbalde niet, maar was wel bij de club betrokken. Een keer hielp ik hem met grasmaaien. Sindsdien zijn die werkzaamheden uitgebreid tot zo'n beetje alle klusjes op het sportpark."

    Manusje-van-alles

    Zes dagen in de week is het manusje-van-alles op de club. ,,Er is altijd wel wat te doen. Er zitten zo nu en dan gaten in de doelnetten en ballenvangers. Deze moeten gerepareerd worden. Op maandag werken we altijd met een groepje. Dan ruimen we alles op in en rondom de kleedkamers. Jammer genoeg wordt dat clubje steeds kleiner."

    Het gebrek aan vrijwilligers steekt Christiaanse. ,,De meeste verenigingen kampen met hetzelfde probleem. We kunnen wel tien handen extra gebruiken. Sommige mensen die niets doen, hebben nog commentaar ook. 'De ballen zijn niet goed', hoor je dan. Vroeger speelden we met een veter in de bal. Of: 'Het veld is modderig en er zitten putjes in'. Toen wij voetbalden tig jaar terug, zat je constant onder de blubber."

    Honderd gulden

    Volgens de clubman is er in al die jaren veel veranderd binnen het voetbal en de maatschappij. Zo ook bij het eerste elftal van zijn clubje, waar kleinzoon Jari speelt. Christiaanse bezoekt alle thuis- en uitwedstrijden. ,,Soms mist het 'eerste' vier man, vanwege vakantie. Onbegrijpelijk. Ik betaalde iemand honderd gulden die mijn visdag overnam, zodat ik kon voetballen. Een bekende van me reed vroeger vrachtwagen. Hij zorgde gewoon dat hij op tijd was, terwijl hij vanuit Parijs of Boulogne kwam."

    Toch ervaart Christiaanse ook voordelen van de huidige tijd en constateert hij dankbaarheid richting de vrijwilligers. ,,We proberen alles keurig te onderhouden op het sportpark. Sommige mensen achten dat vanzelfsprekend. Een ander valt het wél op. Het is hartstikke leuk als iemand tegen je zegt dat iets mooi is opgeknapt. Op die manier voel je je gewaardeerd."