Bennie Dingemanse vindt zichzelf niet zielig. foto Ruben Oreel
VLISSINGEN - Het heeft zes jaar geduurd, maar nu kan Bennie Dingemanse weer lekker rolstoelbasketballen.
RBVM, de club van de 42-jarige Vlissinger, verzorgde nog wel één keer per week een trainingsavond, maar had te weinig spelers om aan de competitie deel te nemen. Nu twee voormalig internationals zijn teruggekeerd, kan de veertien leden tellende Rolstoel Basketbal Vereniging Middelburg weer een team op de been brengen. Zaterdag speelt de club in Overpelt wedstrijden voor de Belgische competitie.Bennie Dingemanse was vroeger een motorcrosser. Door een ongeluk tijdens de Vlissingse Strandcross van 1990 liep hij een dwarslaesie op. Op het lange rechte stuk langs de vloedlijn kwam hij bij het nemen van een springschans ten val. ,,Ik had nog nooit gehoord van een dwarslaesie, ook niet van een partiële. Maar toen ik daar lag, wist ik al dat ik in een rolstoel terecht zou komen. Heel raar.''
In het ziekenhuis van Rotterdam bleek de ruggenwervel niet te opereren. Dingemanse lag drie maanden helemaal plat om de breuk te laten helen. In een speciaal bed lag hij afwisselend drie uur op zijn rug en drie uur op zijn buik. ,,Dat was een slechte tijd'', herinnert de inwoner van Vlissingen zich. ,,Toen ik daarna kon beginnen met revalideren, brak een betere tijd aan. Ik had een doel om naar toe te werken. Zo zag ik mede-patiënten in een auto rijden. Dat wilde ik ook wel.''
Na elf maanden keerde Dingemanse terug naar Koudekerke, naar het ouderlijk huis. Al heel snel besloot hij te gaan rolstoelbasketballen. ,,Stilzitten kan ik niet, sporten is belangrijk voor mij. En rolstoelbasketbal ligt me wel. Dat is de actiefste sport voor minder validen. Lekker rijden, een beetje rouwdouwen, dat vind ik lekker.''
Dingemanse geeft ook lessen rolstoelbasketbal op scholen voor voortgezet onderwijs. Vooral om de beeldvorming rond mindervaliden bij te stellen. En om te laten zien dat rolstoelbasketbal een echte sport is. ,,Voordat ik in een rolstoel terecht kwam, wist ik niks van die wereld. Ik had nog nooit nagedacht wat er met die mensen aan de hand was. Die jongens die ik nu les geef, worden bewust gemaakt dat er mensen in een rolstoel zijn, dat ze meer kunnen dan ze denken en dat ze niet zielig zijn. Althans, ik vind mezelf niet zielig. Afgezien van mijn handicap ben ik honderd procent gezond en heb ik een gezond verstand. Ik kom die jongens tegen bij de Albert Heijn. Dan zien ze dat ook ik gewoon boodschappen doe.''
De Vlissinger maakt het regelmatig mee dat mensen hem willen helpen. Als hij met zijn rolstoel een stoeprandje niet kan opkomen bijvoorbeeld. Maar hij heeft die hulp niet nodig. ,,Ik ben zelfstandig en wil een zelfstandig leven leiden. Zo'n stoepje oprijden zie ik als een uitdaging. Als het echt niet lukt, neem ik hem wel een stukje verderop, waar hij wat lager is. En als het helemaal niet lukt, vraag ik zelf wel om hulp.''
Spijt van zijn keuze om te gaan motorcrossen heeft Dingemanse nooit gehad. ,,In alles zit gevaar. Ik had van tevoren kunnen bedenken wat me met motorcrossen kon overkomen. Het is een gevaarlijke sport. Dat heb ik niet gedaan. Bijna niemand doet dat. Daar komt bij dat overal gevaar in zit. Ik ben in het revalidatiecentrum een man tegengekomen die een dwarslaesie had opgelopen toen een paard van een viaduct op zijn auto sprong.''
Natuurlijk gaat Dingemanse wel eens gebukt onder zijn handicap. ,,Ik baal als ik een schilderijtje op wil hangen maar dat niet kan. Maar in de put zit ik nooit. Je moet vooruitkijken, niet terug. Ik ben blij dat ik een lage dwarslaesie heb en geen hoge. Dan kun je niks meer met je handen doen. Zo werkt dat bij mij. Positief blijven."
Dat blijft Dingemanse ook nu hij geen werk meer heeft. Het bedrijf waar hij werkte is failliet gegaan en een doorstart zit er voorlopig niet in.
Door de crisis is de kans op een nieuwe baan klein. Dingemanse solliciteert regelmatig, maar als hij schrijft dat hij in een rolstoel zit, wordt hij niet uitgenodigd op gesprek. ,,Aan de ene kant vind ik dat ook logisch, aan de andere kant is het discriminatie. Werkgevers denken dat iemand in een rolstoel zijn werk niet goed kan doen. En dat ze altijd ziek zijn. Ik ben nooit ziek. Sterker, ik denk dat ik mijn werk beter doe dan de meeste validen. Ik weet van aanpakken, ik denk mee en ben loyaal.''
