Silvana Bauer staat anders op de tennisbaan dan zes jaar geleden. ,,Als ik geen zin heb, dan heb ik geen zin." foto Ronald den Dekker
GOES - Silvana Bauer is terug in het wedstrijdtennis. Als een ander mens.
Zie ook:
De inmiddels 23-jarige Bauer had van de organisatie van het ZuidWest Leasetoernooi een wildcard gekregen. Ze speelde gisteren haar eerste partij tegen Margot Wijnen en won met 7-5 6-1. Ze keek er niet van op, maar was er wel bijzonder content mee. ,,Het was mijn eerste wedstrijd sinds 2003. Ik wist niet wat ik kon verwachten van mezelf. Ik wist alleen dat ik heel graag wilde winnen. Die gretigheid van toen heb ik nu nog steeds."
Tussen 2000 en 2003 stond Bauer te boek als hét tennistalent van Nederland. De jonge Kruiningse werd in de diverse jeugdcategorieën zes keer Nederlands kampioene en reisde de wereld over met Jong Oranje. Ze zag Zuid-Amerika, Oost-Azië, Australië en legde de basis voor een mooie carrière tijdens tal van grote jeugdtoernooien, waaronder die van de vier Grand Slams. ,,In die jaren draaide mijn leven maar om één ding: tennis. Ik stond zes dagen per week op de baan."
Op haar zestiende maakte ze al haar debuut bij de senioren. Ze reisde mee met het Fed Cupteam naar Australië, speelde futures en kreeg een wildcard voor de Ordina Open in Rosmalen. Omdat het Nederlandse vrouwentennis in het slop zat, vestigde iedereen zijn hoop op Bauer. De sport zou een nieuwe impuls krijgen!
Maar de Zeeuwse kreeg er langzaamaan tabak van. Ze raakte vooral de zakelijkheid in het toptennis beu. De druk om te presteren in het kille wereldje werd zo hoog, dat ze zeer geregeld flauw viel. Er was een periode waarin ze bijna elke dag even het bewustzijn verloor. ,,Het gebeurde vooral als Silvana zich niet prettig voelde, als ze het gevoel had dat ze niet over haar problemen kon praten. Dan werd flauwvallen bijna een schreeuw om aandacht", liet Hans Felius, technisch directeur van de KNLTB, destijds optekenen.
In de zomer van 2003 besloot Bauer te stoppen. Heel abrupt. Van de ene op de andere dag was ze geen tennisster meer. Zelf vond ze het heerlijk. Ze kon eindelijk doen wat alle andere zeventienjarige meisjes doen.
Tussen toen en nu bouwde ze een heel ander leven op. Ze trouwde, verhuisde naar Oostdijk, werd moeder (,,Nee, kom niet aan met de vergelijking met Kim Clijsters") en vond een baan als beheerder van het dorpshuis van Oostdijk. En pas sinds de vorige winter raakt ze weer een tennisracket aan. ,,Ik ben toen gaan trainen bij Luc Govers van TOZ. En ik vind de sport nog altijd zo leuk, dat ik nu ook weer wedstrijden wil gaan spelen. Na 'Goes' wil ik ook wel weer aan andere nationaal ranglijsttoernooien mee gaan doen. Misschien moet ik dan wel eerst kwalificaties spelen, want een goede ranking heb ik natuurlijk niet meer."
Bauer staat nu anders op de baan dan zes jaar geleden. Ze hoeft niets. ,,Als ik geen zin heb, dan heb ik geen zin. Ik bedoel: ik kan alles zelf bepalen. Ik wil graag weer een beetje meedoen in Nederland, maar de top hoef ik niet meer te bereiken."
Dat ze nog wel wat kan, liet ze in het duel met Wijnen zien. Door een gebrek aan ritme kwam ze in de eerste set met 3-0 achter. ,,Maar ik maakte me niet druk, want ik wist de reden."
Vanaf toen stoomde ze door naar 7-5 6-1. Ze sloeg tal van winners, zowel langs de lijn als crosscourt. ,,Dat is het spelletje dat ik altijd gespeeld heb. Gelukkig zit dat er nog steeds in."
