Zie ook:
Maar Michel Schrier maakte een beginnersfout en stapte na dertig kilometer als koploper uit. "Op het strand heb ik me over de kop gelopen", zei hij na afloop. "Achteraf kan ik mezelf wel voor de kop slaan."
De gedachte achter zijn versnelling op het strand tussen Vrouwenpolder en Domburg was legitiem. "Ik was gefocust op die Belg, Anthony Pochet. Toen we het strand opliepen, hadden we een gaatje. Ik dacht als we nu doorlopen, lopen we hem eraf. Dat is gelukt, maar ja..."
"Op het strand zelf ging het lopen goed, maar toen we eraf kwamen voelde ik dat ik te diep was gegaan. Dan probeer je te herstellen, maar dat is moeilijk met de klimmetjes die volgden. Op een gegeven moment kwam ik niet meer boven en was het klaar."
Vlak voor Domburg ging het licht uit en stapte hij uit. Schrier moest echter wel naar huis. Zijn vader was net verder gefietst voor de volgende waterstop. De telefoonnummers die hij wilde bellen om hem naar huis te brengen, kende hij niet uit zijn hoofd. Loopcoach Anton Engels bracht uitkomst en belde Schriers vrouw.
Toen de helft van het lopersveld nog niet eens over de finish was in de Langstraat, zat Michel Schrier al thuis in Vlissingen. "Ik ben er echt kapot van", zei hij oprecht. "Zeker toen ik de tijd van de winnaar zag. Als ik op het strand rustig aan had gedaan... Ja, dit is wel een gemiste kans."
Lees de uitgebreide nieuws- en achtergrondverhalen over de kustmarathon in de PZC van maandag.



Sorteer reacties




















