De familie Padmos in de turnhal, vlnr: Iman sr, Lisa, Marika, Iman jr en Jutta. foto Dirk-Jan Gjeltema
Haar tongval verraadt dat ze geen Zeeuwse is en waarschijnlijk zelfs niet in ons land is geboren. ,,Dat klopt. Ik ben in Duitsland opgegroeid en heb daar mijn opleiding gedaan als sportdocent. Zelf heb ik daar ook geturnd en eigenlijk wel zo'n beetje aan alle sporten gedaan. Maar niet hoog hoor. Ik woon sinds 1980 in Nederland.''
Na negen jaar in Noord-Holland als hoofdtrainer werkzaam te zijn geweest, toog ze in 1989, toen De Muur viel (hoe toevallig), naar Brouwershaven. Om daar in hetzelfde jaar bij de tennisvereniging Iman Padmos tegen het lijf te lopen. Ze werden verliefd, trouwden en kregen drie kinderen: Iman (17), Marika (15) en Lisa (11).
,,Op dit moment voetbal ik bij Waarde. Maar ik heb vanaf mijn vijfde geturnd in Zierikzee. Ik heb ook een paar keer aan het Nederlands kampioenschap meegedaan. Maar op een gegeven moment kreeg ik last van blessures, mede omdat ik erg hard groeide,'' zegt Iman junior vanaf de poef. Zus Linda grinnikt. ,,Ja daar heb ik op dit moment ook erg veel last van. Het is best pijnlijk. Je wilt dan zo graag turnen, maar door de pijn lukt het niet.''
Jutta legt uit: ,,Het komt eigenlijk omdat de botten van de kinderen sneller groeien dan de rest. De spieren krijgen hierdoor veel te verduren en dat geeft weer veel irritatie en ontstekingen.''
Met opgetrokken knieën hoort de modieus geklede Marika de verhalen aan. Helaas wijken ook haar ervaringen daar niet veel vanaf. ,,Ik vind dat sporten een goede ontspanning is. Maar of het goed is voor je lichaam om aan topsport te doen is de vraag. De echte topsport ga ik niet halen. Daarvoor ben ik te laat begonnen. Namelijk pas op mijn zevende. En vaak heb ook ik last van blessures.'' Iman senior doet met zijn vijftig jaar nog even hard mee bij de hobby van zijn vrouw en dochters. Niet op de brug-ongelijke-leggers of in de ringen, maar met zijn fototoestel. ,,Ik ben ooit gebombardeerd tot huisfotograaf van Delta Sport. Ik doe dat met heel veel plezier. Hoewel het best veel energie kost. Het is supermoeilijk om goede foto's te maken, omdat je bijvoorbeeld niet mag flitsen.'' Waarop junior zich laat ontvallen: ,,Ja pap, het is echte topsport.''
Het is overigens niet de enige sportrelatie van pa Padmos. ,,Ik doe zelf aan boogschieten hier in het Tonnenmagazijn. Via een ballotagecommissie slaagde ik blijkbaar en mocht ik komen schieten. Het is heerlijk ontspannend. Vooral in de derde helft is het erg gezellig. Ik doe het nu tien jaar. Maar sinds anderhalf jaar heb ik een blessure in mijn bovenarm. Zodra ik ga schieten en een bepaalde beweging maak, schiet het erin. Ik heb er ook alleen maar met schieten last van.''
Het blessureleed loopt als een rode draad door de sportieve levens van de Brouwse Padmossen. Hoewel volgens de vrouw deze huizes Jutta er de laatste jaren al best veel is veranderd. ,,Bij Delta Sport wordt tegenwoordig goed naar het lichaam gekeken. We betrekken er zelfs een fysiotherapeut bij. We zien nu ook dat de meiden vroeger veel te veel werden belast. Tegenwoordig werken we met softe landingen en aangepaste toestellen. We proberen daarbij een volle belasting zoveel mogelijk te voorkomen. En je hoeft niet altijd een medaille te verdienen om jezelf te kunnen overwinnen.''
Desondanks merken de Padmos-nakomelingen dat ze tot nu toe veel tijd hebben gestoken in het sporten. ,,Tijdens mijn hele schooltijd heb ik misschien nog maar drie schoolfeestjes meegemaakt. Je bent toch veel aan het trainen,'' weet Iman junior.
,,Ja klasgenoten snappen dat vaak niet. Maar ik weet ook niet wat ik mis aan die feestjes. Ik ben er tot nu toe naar eentje geweest,'' merkt Marika op.























