Paul Haarhuis gold als grootste gangmaker tijdens de demonstratiewedstrijden in Kapelle. foto's Dirk-Jan Gjeltema
Paul Haarhuis, Richard Krajicek en Jacco Eltingh.
De Flex Court-baan bestaat uit tegels met een rasterstructuur.
1/3
De Eindhovenaar las de tekst en zei: ,,Mensen, even een dienstmededeling. Er
staat een grijze auto verkeerd geparkeerd. Het kenteken is..."
Tijdens de daaropvolgende partij van Raemon Sluiter tegen Richard Krajicek
gebeurde hetzelfde. Sluiter moest, tot vermaak van alle aanwezigen, zelfs
twee chauffeurs opdracht geven hun vehikel te verplaatsen. ,,Ze worden
weggesleept of ze zijn het al", riep hij met zijn kenmerkende
Rotterdamse accent. ,,Er is in elk geval iets niet goed met deze auto's."
De toeloop naar het Racketcentrum in Kapelle was gisteren groot. Op het
parkeerterrein aan de Vroonlandseweg was al vroeg geen plek meer; de mensen
moesten hun wagens ver van de hal achterlaten. Een enkeling parkeerde hem
verkeerd en liep het risico dat de nummerplaat van z'n vierwieler werd
omgeroepen door één van de voormalige proftennissers.
De honderden toeschouwers waren benieuwd naar het viertal oud-toppers. De
laatste tien jaar waren ze niet meer samen op de baan gezien. ,,Dat Richard
hier is, is helemaal uniek", zei Eltingh. ,,Hij doet dit soort dingen
eigenlijk nooit."
Maar de Wimbledon-winnaar van 1996, de enige Nederlandse Grand Slamwinnaar
ooit, wilde graag eens ervaren hoe het is om op een Flex Court-baan te
spelen. Alleen in de hal van Harold Schipper is dat nog mogelijk. Krajicek
werd gevraagd door Haarhuis, die al eens in Kapelle had getraind en meteen
enthousiast was geworden. De man uit Muiderberg was dat zelf na gisteren
ook. ,,Dit is een superbaan", zei hij. "Het lijkt op hardcourt,
maar je gewrichten krijgen op deze baan niet dezelfde klappen als op
hardcourt. Er zit een goede demping in."
Krajicek noemde het een 'heel eerlijke baan'. "Als je goed verdedigt, kun
je beloond worden. En ook als je goed aanvalt, kun je beloond worden. Deze
baan doet precies wat je wilt met de bal", stelde hij onomwonden.
De Flex Court-banen zijn overgewaaid vanuit de Verenigde Staten. Daar werd het
veld van polypropyleen- tegels in 1987 ontwikkeld, in eerste instantie voor
de basketbalsport. Voor tennis, zo bleek al snel, was de ondergrond ook
geschikt. ,,De ball bounce is perfect", zei Christophe Fonteyne, de
Belg die de Flex Court-banen naar Europa haalde. ,,Als je de bal laag
speelt, stuit-ie ook maar laag op. De baan beïnvloedt de rally niet."
De half-snelle banen zijn snel te leggen, zowel binnen als buiten. De tegels
ogen als roosters en hebben een goede afwatering. Fonteyne: ,,Het zijn all
weather-banen. En je kunt ze snel aanleggen. Binnen drie uur ligt de baan.
Dat is ideaal voor evenementen: 's morgens opbouwen, 's avonds afbreken."
Het is de bedoeling dat na Kapelle meer racketcentra of tennisclubs
enthousiast raken. Om de vernieuwende ondergrond (23.000 euro per
tennisveld) te promoten schakelt Fonteyne oud-toppers in. In Nederland is
Paul Haarhuis een ambassadeur van het product. En die charterde zijn drie
generatiegenoten tijdens een reis naar Suriname, waar de eerste playground
van Richard Krajicek Foundation buiten Nederland werd geopend.
,,Iedereen denkt dat wij groot geld hebben neergelegd om hen naar Kapelle te
halen, maar dat is niet zo", benadrukte de importeur. ,,Wij weigeren de
ambassadeurs te betalen. Het heeft geen zin om mooie verhalen te kopen. Wij
vinden dat we een goed product hebben en die jongens willen hier spelen
omdat ze er goede ervaringen mee hebben of goede verhalen erover gehoord
hebben."
Haarhuis gaf na zijn partij tegen zijn voormalige dubbelpartner toe dat hij in
het begin nog wel sceptisch was over de Flex Court-banen.
,,Het ziet eruit als een plastic klikklak-baan. Dat kan niet veel zijn",
dacht ik eerst. ,,Maar nu heb ik er drie keer op getennist en is mijn
argwaan weg. Deze ondergrond kan zich meten met welke andere dan ook."
De tennismiddag werd afgesloten met de dubbelpartij
Haarhuis/Eltingh-Krajicek/Sluiter. De vier maakten er een ware show van. Ze
sloegen prachtige passeerslagen, hadden snoeiharde smashes in huis en
verheven het volleyen tot een kunst. Het ene moment speelden ze als
topsporters, het andere moment als entertainers.
Op matchpoint, natuurlijk voor het koningsduo Haarhuis/Eltingh, zong Haarhuis,
de meest bijdehante van het stel: "And now, the end is near..."
Sluiter kon natuurlijk lachen om de eerste regel van Frank Sinatra's My Way,
maar hij weigerde te capitulleren. De Rotterdammer die nog niet zo heel lang
uit het profcircuit is verdwenen, sloeg een knappe return en werkte het
matchpoint weg. Even later moesten Krajicek en hij alsnog het hoofd buigen.
Roeland van Vliet
