Foto Guido Benschop/ANP
NIJVERDAL - De zwarte gordijnen op het podium van het Zinin theater in Nijverdal vormden het decor voor een dramapartij.
Twee routiniers in het Nederlandse driebanden, Jean Paul de Bruijn en Jan Arnouts, joegen de toeschouwers op de eerste dag van het Masters toernooi zowat de zaal uit met hun treurmars op het biljart. Wat was er over van de grote spelers die een carrière vol glans achter de rug hebben? Jan Arnouts mocht zich tenminste nog gelukkig prijzen met de overwinning (45-39 in 58 beurten). Voor Jean Paul de Bruijn restte alleen nog een inhaalslag in de voorronden om morgen tot de beste zestien spelers te behoren die de eindronde spelen om de Nederlandse titel. Die schreef de 45-jarige Hulstenaar drie jaar geleden in Goes nog op zijn naam.
Hij lijkt nu ver van die vorm verwijderd, maar toonde gisteravond een wonderbaarlijk snel herstel.
De Hulstenaar versloeg Ruud Hölscher, een onbekende debutant, met 45-12 in achttien beurten, wat een gemiddelde betekende van 2.500 met een hoogste serie van negentien.
Het is een raadselachtig fenomeen dat de beste Zeeuwse biljarter aller tijden nu al drie jaar achtervolgt. Dan weer haalt hij zijn vroegere niveau, plotseling wisselt hij dat af met diepe inzinkingen. Met een zilveren medaille op het WK driebanden in 2005 in het Spaanse Lugo, achter de toen ongenaakbare Daniel Sánchez, drong De Bruijn dat jaar de top vijf van de wereldranglijst binnen. Hij speelde een paar voortreffelijke toernooien voor de wereldbeker, maar is net zo snel weer weggezakt in de anonimiteit. De kampioen begint steeds meer gekke kuren te vertonen. ,,Het is voor mij onverklaarbaar, ik weet dat ik goed kan biljarten, maar op belangrijke momenten, zoals WK's en worldcups kan ik het niet meer waarmaken. En misschien nu op de Masters ook niet. Ik ben geen echte setspeler, vind ik, maar hier spelen we naar 45 punten, daar moet ik dus ook niet over zeuren.''
De Bruijn heeft niet – zoals Dick Jaspers bijvoorbeeld – gekozen voor een profcarrière en reist ook niet meer de wereld af om aan alle toernooien mee te doen. Toch is de Zeeuw nog op veel fronten actief, zoals in de Nederlandse eredivisie, in de Belgische competitie en hij wordt door Nederland over twee weken uitgezonden naar het Europees kampioenschap voor landenteams in Ankara.
Hoe zal het dan met zijn vorm zijn, vroeg hij zich gisteren na de wanvertoning tegen Jan Arnouts (0.672 gemiddeld) af. ,,Het kan niet anders of het komt terug'', zei hij, wat hij een sessie later op de Masters al liet zien. ,,Ik ben topfit, weeg 77 kilo, waar het ooit, op mijn zwaarst, 94 was. Ik loop drie, vier keer in de week zo'n zeven en halve kilometer in een tempo van 12,5 kilometer per uur. En ik ben gelukkig, privé en in mijn werk.''
Het besef dat hij geen Dick Jaspers is, die bijna altijd goed speelt en niet voor niets aan de wereldtop staat, is er al veel langer dan vandaag. ,,Daarom heb ik op mijn top ook een financiële keuze gemaakt, omdat ik niet het gevoel had dat ik zoals Jaspers als een profbiljarter zou kunnen leven. Ik ben blijven werken, 24 uur per week. En ik geniet van biljarten, of ik nu goed speel of slecht.''
Zelfs nu op de Masters, zelfs na die bedroevende start. Zes uur in de morgen was hij gisteren vertrokken uit Hulst, voor drie uur in de auto en een uur later aan het biljart. ,,Dat voer ik niet als excuus aan, want ik heb me geen moment vermoeid gevoeld. Ik ga vanavond nog een keer op en neer, omdat ik liever in mijn eigen bed slaap dan in een hotel.''
Dick Jaspers, die de Masterstitel al dertien keer pakte, begon het toernooi wel als een ware kampioen. De Brabander versloeg de debuterende Brabander Wilco van Wijk met 45-19 in 21 beurten. Glenn Hofman, ook van Delta uit Sluiskil, maakte geen glanzende start.
De zestigjarige Herman Slikker zette de voormalige Europese jeugdkampioen de voet dwars: 45-44 in 48 beurten. Hofman herstelde zich met een overwinning op Ben Velthuis. Hij ging in die partij van acquit met zeventien, de hoogste serie van de dag.
