De deelneemsters aan de Ster Zeeuwsche Eilanden trekken stevig door in de polder. foto Robert de Jonge
VLISSINGEN - De toon van Martin Bruin, bekend als jurylid uit de Tour, was streng en dreigend.
De grijze eminentie sprak de jonge Zeeuwse renster Birgit Lavrijssen voor de tweede etappe van de RaboSter Zeeuwsche Eilanden aan op de communicatie die ze meedroeg: het beruchte oortje, zoals dat in wielerkringen wordt genoemd. En er gold in de vrouwenwedstrijd een verbod op de communicatie tussen ploegleiders en rensters. Dus ook voor Birgit Lavrijssen, die te horen kreeg dat ze uit koers zou worden gezet als ze het oortje niet onmiddellijk verwijderde.Het was bedoeld als een protestactie kort voor de start van de etappe, tegen de maatregel van de internationale wielrenunie, die was opgezet door de ploegleiders Jeroen Blijlevens en Heidi van de Vijver. Zelfs de Belgische juryvoorzitter kon wel begrip voor de actie opbrengen. "Ik ben er zeker van dat er mét de oortjes harder wordt gekoerst dan zonder, maar het is nu eenmaal een regel die we moeten naleven."
Martin Bruin was feller in zijn reactie. De routinier van het jurykorps banjerde fier langs het peloton en deelde hier en daar waarschuwingen uit. "Ik zet je direct uit koers als je dat ding niet afdoet", klonk het. Blijlevens (van de ploeg van Marianne Vos) en Van de Vijver, toprenster uit de periode van Leontien van Moorsel, vinden het verbod op de oortjes belachelijk. Egon van Kessel, van de dominante ploeg van Cervélo, die met Kirsten Wild gisteravond opnieuw de etappe won, ging mee in het protest. "De maatregel slaat nergens op, want vrouwen moet je door ze te coachen via de oortjes in de aanval sturen of laten counteren. Zonder communicatie kun je een wedstrijd krijgen waarin totaal niets gebeurt."
De koers, die van Middelburg naar Vlissingen voerde, ging toch gewoon van start nadat Bert van Gils via de microfoon talloze oproepen had gedaan. En eenmaal op de pedalen kon Cervélo de wedstrijd weer controleren, met de gele trui (Kirsten Wild), de rode trui (Charlotte Becker), de groene trui (ook Wild) en de witte trui (Lizzy Armitstead) in de gelederen.
Wat voor koers het zou worden? "Ik ga Marianne Vos niet laten aanvallen, die heeft al zo'n zwaar programma", zei Blijlevens. "Ze rijdt begin juli de Giro, daarna volgt de voorbereiding op het WK in Australië, ik gun haar hier rust." Van Kessel: "Maar als zij niet gaan rijden, wordt het een saaie koers. Dan zijn wij veel te sterk voor de rest."
Het eerste sprintje voor de punten na zo'n twintig kilometer liet dat al zien. Wild, Slappendel en Becker reden het hele peloton uit de wielen en Armitstead blokkeerde als een geroutineerde prof de grote groep.
Tien kilometer verderop kondigde de Tourradio plotseling een verrassende solovlucht aan. Baukje Doedée was er alleen vandoor gegaan. Ze reed een ruime minuut voorsprong bij elkaar met de wind in de flank, maar werd in de buurt van Geersdijk weer ingehaald. "Ik heb er wel ontzettend van genoten", vertelde ze later. "Het was een dood moment in de wedstrijd en ik had niet verwacht dat ze me zouden laten gaan."
Vera Koedooder zette even later aan voor een solo die ook strandde in het zicht van de finish. Twintig rensters maakten zich uiteindelijk los met de negentienjarige eerstejaars dame Birgit Lavrijssen uit Kapelle, die in een prachtige inspanning stand hield voorin.
Kirsten Wild won de sprint met overmacht voor ploeggenote Charlotte Becker en de voor een Belgische ploeg rijdende Martine Bras.
