PARIJS - Judoka Elisabeth Willeboordse heeft zaterdag een prima
seizoensstart gemaakt. Tijdens de Grand Slam in Parijs – vanwege de sterke
bezetting het officieuze wereldkampioenschap – greep de 31-jarige
Middelburgse een bronzen medaille. ,,Gelukkig weer een medaille", zei
ze. ,,Ik was er klaar mee om steeds vroeg uitgeschakeld te worden in Parijs."
Willeboordse (-63 kilo) ging één keer eerder met brons naar huis. Dat was in
2006. In de jaren daarna verloor ze steeds al vroeg in het toernooi, meestal
op een schlemielige manier. ,,En heel erg was dat nooit. Het was toch maar
mijn eerste toernooi van het jaar en dus hoefde ik niet per se goed te zijn"
, vertelde ze. ,,Maar ik wilde dat niet nog een keer hoeven zeggen, ik wilde
hier gelijk al staan."
Dat liet ze in haar eerste partij ook
meteen zien. Ze legde de Française Clarisse Agbegnenou al meteen bij haar
eerste actie op haar rug: ippon! Het aldoor luidruchtige Franse publiek in
het immense Palais Omnisports de Paris Bercy kreeg niet eens de tijd om
aanmoedigingen te scanderen.
Ook in haar kwartfinale liet
Willeboordse duidelijk weten wie de sterkste was. Ze was veel aanvallender
dan de Duitse Claudia Ahrens en won de partij met een waza-ari.
De
Zeeuwse was nu al verzekerd van een medaille. Sinds vorig jaar zijn er op
dergelijke grote wereldbekertoernooien geen herkansingen meer en hoeven de
verliezers van de halve finales niet te strijden om het brons tegen de
winnaars van die herkansingen. Daardoor kon Willeboordse zonder druk aan
haar wedstrijd tegen de Française Gevrise Emane beginnen. ,,Het enige doel
was: zo lang mogelijk tegen haar judoën. Ik had nog nooit tegenover haar
gestaan, ik wilde haar voelen."
Maar die gelegenheid kreeg ze
niet. De wereldkampioene van 2007 (-70 kilo) zet al binnen twintig seconden
een armoverstrekking in, waarna Willeboordse directe aftikte. ,,Normaal
probeer ik me er nog wel uit te draaien. Ik voelde nu ook wel wat ruimte
daarvoor. Maar ik dacht: als Emane die ruimte dicht trekt, breek ik m'n arm.
En ik had al last van mijn elleboog, dus tikte ik af. Op zo'n moment geldt
wel: het is maar Parijs. Je gaat niet je seizoen op het spel zetten."
Haar coach Marjolein van Unen gaf haar gelijk: ,,Ze komt wel nogal dom in
die armoverstrekking terecht, maar moet dan niet gaan forceren. Ze hoefde
hier niet te presteren, ze mócht hier presteren."
Willeboordse nam na het WK in augustus 2009, waarop ze in Rotterdam zilver
won, veel gas terug. Het najaar stond niet in het teken van de topsport. Ze
richtte zich op haar studie en haalde haar sociale contacten aan. Eenmaal in
het nieuwe jaar maakte ze een frisse start. ,,Ik ben weer heel hard gaan
trainen. Fysiek was het enorm zwaar, maar ik ben er verrassend goed doorheen
gekomen. Dat is erg meegevallen. Ik word dit jaar weliswaar 32, maar mijn
lichaam houdt zich goed. Ik krijg van de coaches ook wel de ruimte om te
luisteren naar mijn lijf. Als ik rust nodig heb, dan krijg ik dat van hen."
Ja, wel van Marjolein van Unen, Chris de Korte en Hans Kroon, maar niet van
haar opleiding. In de afgelopen tijd – ze begint vandaag aan haar laatste
week – moest de studente geneeskunde, die in dienst is bij Defensie, stage
lopen op de Van Ghentkazerne in Rotterdam. Ze maakte lange werkdagen. En 's
avonds volgden dan zware sessies bij Budokan Rotterdam of de nationale
selectie. ,,Tussendoor was er geen tijd om te slapen en na een zware
training kom ik ook niet makkelijk in slaap. De combinatie van fulltime
werken en topsport is niet ideaal, maar het is allebei heel leuk."
Het zal in de toekomst vaker passen en meten worden. Vanwege verplichtingen
voor haar studie en Defensie kan ze niet te ver vooruit kijken. ,,Ik bekijk
het van jaar tot jaar. Ik kan niet anders." Van Unen: ,,Ze vindt het
nog leuk en doet het prima. Ze richt zich weer een jaar op het EK en WK."
Willeboordse: ,,En het EK is dit jaar wél een belangrijk toernooi voor mij.
Ook op EK's ben ik er klaar mee om er al vroeg uit te vliegen."















