Tekstgrootte

Vader Emiel stond met Bruse Boys op de drempel van de eerste klasse, terwijl zoonlief Yarick met JVOZ D2 volop in de race was voor het kampioenschap in de hoofdklasse A van het landelijke jeugdvoetbal. Uiteindelijk slaagden beiden in die missie.

Hoewel Bruse Boys gedurende het seizoen geen moment aanspraak op de titel mocht maken, neemt de oudste Dorst tijdens het gesprek opvallend genoeg regelmatig het woord kampioen in de mond. "Op Zaamslag stond dit seizoen geen maat", verklaart Dorst. "Maar door de komst van de topklasse kon je als nummer twee of drie dit jaar dezelfde beloning tegemoet zien als de kampioen. Als je dat aan het begin van het seizoen tot je laat doordringen, weet je dat daar kansen liggen. Na onze zwakke seizoensstart ontstond er wel twijfel, maar we hebben ons prima herpakt. De ommekeer kwam vlak voor de winterstop toen we Zaamslag versloegen. Daarna was het vooral zaak om rustig te blijven. Na de winterstop begonnen we met een nederlaag en een serie gelijke spelen. Soms hebben die jonge gasten nog wel eens moeite met een gelijkspel. Natuurlijk win ik ook liever, maar ik probeer ze in zo'n periode bij te brengen dat aan het einde van de rit elk punt cruciaal kan zijn."

De routinier kreeg gelijk. Door een 5-0-overwinning op Veere op de slotdag promoveerde Bruse Boys. "In 2006 besloot ik te stoppen bij Kloetinge en een stapje terug te doen. Als geboren Oosterlander was mijn eerste gedachte om de cirkel rond te maken bij Duiveland. Maar omdat ik inmiddels alweer een tijd in Bruinisse woonde en ik geen zin meer had om voor elke training of wedstrijd de auto te pakken, werd het Bruse Boys."

"Het was heerlijk om dit jaar in een bijna volledig Zeeuwse klasse te zitten en wat dat betreft hadden we van mij eigenlijk niet hoeven te promoveren. Om eerlijk te zijn zit ik er zelf niet op te wachten om weer naar pakweg Dovo in Veenendaal of Schelluinen te moeten voor een potje voetbal. Maar voor die jonge jongens is dit natuurlijk geweldig. Zelf blijf ik bij de groep, al heb ik wel bij de trainer kenbaar gemaakt dat ik van plan ben minder te gaan spelen dan de twintig wedstrijden van dit seizoen. Ik ben in januari voor mezelf begonnen en dan kun je eigenlijk geen blessures gebruiken. Bovendien wil ik zo veel mogelijk met mijn zoon meegaan."

Zoon Yarick zit tot op dat moment rustig op zijn stoel te genieten van de zon en te luisteren naar de verhalen van zijn vader. Maar nu het over hemzelf gaat, veert hij op.

De 11-jarige Bruenaar kreeg het voetbal met de paplepel ingegoten. "Toen ik nog heel jong was, voetbalde ik al vaak in de huiskamer. Dan sneuvelde er nog wel eens een lamp of een glas."

Sinds een jaar zit Yarick bij de D2 van JVOZ. "Vorig jaar speelde ik in de D1 van Bruse Boys en hebben ze me een paar keer gescout. Na een talententraining kreeg ik de kans bij de JVOZ te gaan voetballen. Dat was een hele verandering. Bij Bruse Boys was ik altijd een van de beteren. Bij JVOZ val je minder op, omdat iedereen goed kan voetballen. Het niveau waarop we spelen, is ook een stuk hoger en daarom trainen we drie keer per week. Volgend seizoen wordt dat zelfs vier keer. Voor mij is dat geen probleem, want ik voetbal ontzettend graag. Waar ik wel aan moest wennen, is mijn positie. Ik stond bij Bru altijd in de spits en maakte aardig wat doelpunten. Bij JVOZ speel ik meestal rechtsback. Toch ligt die plek me wel, ook al omdat ik geregeld de mogelijkheid krijg om mee op te komen."

Zijn eerste seizoen verliep meteen al succesvol. In een beslissingswedstrijd tegen Boeimeer veroverde JVOZ het kampioenschap. Yarick Dorst speelde in dat duel een opvallende rol. "Ik was eigenlijk niet helemaal fit. Al een paar weken had ik last van mijn hamstring, maar de trainer wilde toch graag dat ik meedeed. We kwamen al vroeg op 1-0, maar direct na rust hadden we pech. Boeimeer schoot via mijn heup een bal op de goal. Onze keeper wist de bal ternauwernood te redden, maar volgens de scheidsrechter was de bal over de lijn geweest. Daardoor werd het 1-1."

Zijn vader valt hem bij. "Daarna werd het echt heel spannend. Voor onze beslissende wedstrijd tegen Veere was ik een stuk rustiger dan bij mijn zoon langs de lijn. Gelukkig trok JVOZ de wedstrijd met 2-1 naar zich toe."

Door die overwinning komt de D2 van JVOZ volgend jaar uit in de tweede divisie, al ligt het in de planning dat Yarick doorstroomt naar de D1, een team dat speelt in de eerste divisie en tegen veel jeugdteams van betaaldvoetbalploegen mag uitkomen. Yarick droomt ervan om in de toekomst zijn vader achterna te gaan, die in het verleden voor de profclubs VC Vlissingen, RBC Roosendaal en TOP Oss uitkwam. Hij weet echter dat hij nog een lange weg te gaan heeft. "Ik moet meer praten in het veld en mijn passing moet strakker en harder."

Bescheiden als hij is, moet hij over zijn sterke punten een stuk langer nadenken. "Ik heb een goede baltechniek en balbeheersing en ook mijn steekpass gaat lekker."

Vader Emiel vult aan: "Zelf was ik niet de beste voetballer en qua voetbal is Yarick op zijn leeftijd beter dan ik destijds was. Maar er komt natuurlijk meer bij kijken. Op basis van de juiste mentaliteit ben ik zo ver gekomen en daarnaast heb ik altijd voor mijn sport geleefd."

"Of Yarick het gaat redden, is nu nog moeilijk te zeggen. Hij is nog jong en er kan onderweg nog zo veel gebeuren. Maar feit is wel dat we hem de kans willen geven om zo hoog mogelijk te voetballen. Dat vergt behoorlijk wat planning binnen ons gezin. Gelukkig heeft Yarick twee opa's die van voetbal houden en zou mijn vrouw ook niet weten wat ze zonder voetbal moet."

Lachend: "Ik zal het je sterker vertellen. Ik mag van haar nog niet eens stoppen met voetballen, omdat ze bang is dat ze zich dan gaat vervelen op zaterdagmiddag."

  Sorteer reacties

Reageren