De Canadees Sidney Crosby schreeuwt het uit na zijn winnende doelpunt in de ijshockeyfinale tegen de Verenigde Staten. ANP
Zie ook:
Dat gebeurde pas in de verlenging, na precies 7 minuten en 40 seconden. Zach Parise maakte met nog 24,4 seconden op de klok in de derde periode gelijk: 2-2. Canada nam een voorsprong van 2-0 door treffers van Jonathan Toews en Corey Perry. Ryan Kesler bracht de spanning terug door een afstandsschot zodanig van richting te veranderen dat doelman Roberto Luongo, die 34 reddingen verrichtte, misgreep.
De Canadezen lieten enkele goede kansen op een voortijdige beslissing liggen. Onder anderen Eric Staal, wiens grootouders uit Nederland komen, miste vrij voor Miller. In overtime kwam het alsnog goed. Uitgerekend door de 22-jarige superster Crosby, van wie nog niet al te veel was vernomen tijdens het olympisch toernooi. Hij gaf het startsein voor een ongekend volksfeest.
,,Dit voelt nog niet als werkelijkheid. Ik droom geloof ik nog'', zei Crosby over de achtste olympische ijshockeytitel voor Canada in de historie en het veertiende goud (een record) van deze Winterspelen voor eigen publiek. ,,Ons team heeft verschrikkelijk hard gewerkt in de reguliere tijd en toch vliegt er vlak voor het einde toch nog eentje in. En dan redden we het alsnog in de verlenging. Dat is ongelooflijk. Ik wachtte tot het allerlaatste moment. Het was zo mooi die puck in het net te zien gaan.''
Crosby hief na het gelukkigste moment uit zijn nog prille carrière de armen in de lucht en werd prompt bedolven door zijn ploeggenoten. Buiten de ijsring van het Hockey Place vierden 33 miljoen Canadezen uitbundig mee. Geen van de veertien gouden medailles was zo gewenst als deze laatste. Een grote rode golf van vreugde rolde vanuit Vancouver over de Great White North naar Cole Harbour in Nova Scotia, waar de jonge vedette van de Pittsburgh Penguins oorspronkelijk vandaan komt.
,,Ik kan me voorstellen wat hierbuiten allemaal aan de gang is, hoe de mensen in het land zich voelen'', zei Crosby begripvol. ,,Ik weet nog goed hoe het was in 2002. Toen stond ik zelf ook buiten op straat. Het was fantastisch. Je droomt van dit scenario, je droomt van de kans hierop. Je weet nooit of je zover zult komen en je weet nooit of je nog eens zo'n kans krijgt. Wat een ervaring!''.
