Gisteren overleed 'de Neel' na een langdurige ziekte.
In Maastricht, zijn tweede thuis. Want Jean was een man van Geleen (niet Sittard-Geleen), van de mijnwerkersstad, voetbalclub Maurits en later Fortuna'54.Hij was amper 29 jaar toen hij in 1965 sportjournalist werd bij De Nieuwe Limburger. Hij was een man van de nacht. Nelissen kwam pas na de middag tot leven en ging dan vervolgens tot in de kleine uurtjes door.
Hij is bekend geworden als wielerverslaggever, maar was op sportgebied zeker niet eenkennig. Als hij niet voor de NOS onderweg was naar de wielerkoersen, schreef hij voor zijn krant over andere sporten. Als hij er een verhaal in zag, pakte hij ermee uit. Zijn grote bekendheid kreeg hij echter als wielerverslaggever van de NOS. In totaal 38 keer volgde hij de Tour de France als verslaggever.
Hij had een uitgelezen archief, dat hij eigenhandig opbouwde. Nelissen verdiepte zich in de mens achter de sporter. Hij wilde meer dan alleen maar renners en rugnummers oplepelen. Hij wilde de mensen bezighouden, entertainen. Twee uur geen live-beelden vanwege de mist, Nelissen maalde er niet om. Hij praatte de uren moeiteloos vol. Daar vergaloppeerde hij zich soms wel eens bij door de Flêche Wallonne te vertalen als Waalse fles, maar aan de andere kant gaf hij ook nieuwe impulsen aan de Nederlandse taal. Zo was hij de eerste die een renner 'virtueel' in de gele trui liet rijden. Nelissen leefde in het wielerwereldje, was renner met de renners en ploegleider met de ploegleiders. Hij hing niet alles aan de grote klok, vertrouwde niet alles toe aan het papier. Maar als doping ter sprake kwam gingen zijn nekharen overeind staan.
Hij liet zichzelf al in 1967 injecteren met verboden middelen om te bewijzen dat doping wel degelijk werkt. Hij kon begrip opbrengen voor de renners die doping gebruikten, maar keurde het absoluut niet goed. "Wie de regels niet respecteert, is een bedrieger", was zijn credo.
De laatste jaren was het stiller geworden rond Jean Nelissen, maar in de dagen voorafgaand aan de Tour de France wist men hem toch steeds weer te vinden. Voor een reclamespotje op de radio, een column of een interview. Daarin verhaalde hij steeds weer over zijn voorliefde voor sigaren uit de Dominicaanse Republiek en zijn alcoholgebruik. "Maar ik ben niet verslaafd. Als ik genoeg heb drink ik gewoon koffie." Onlangs kwam zijn 26e boek uit met als titel 'Het intrigerende wielerleven van Jean Nelissen'. Het kan gezien worden als een persoonlijk afscheid, maar dat was het zeker niet.
Jean Nelissen zat nog vol plannen, had ideeën voor nog twee boeken. Maar die zullen er nooit meer komen. Jean Nelissen
Sorteer reacties
