Wielrenner Jan Raas was in 1984 hét voorbeeld van Zeeuwse roem in de topsport. Een jaar later zou hij zijn carrière als ploegleider voortzetten.
DEN HAAG - In politiek Den Haag zou al lang de roep om een parlementaire enquete geklonken hebben.
In wielerland blijft het nog altijd onduidelijk waarom bijna vijf jaar geleden Jan Raas als grondlegger moest verdwijnen bij zijn eigen Rabobank-wielerploeg. Het boek 'Op z'n Raas' dat vanmiddag wordt gepresenteerd in Maastricht verschaft eerder meer mist dan helderheid. De Zeeuwse oud-wereldkampioen raadt sponsor Rabobank aan hem met rust te laten. Uit het boek wordt duidelijk dat de bank bewust zaken over zijn functioneren heeft laten lekken om zijn positie als baas van het team onhoudbaar te maken.
Raas waarschuwt nu dat als hij een boekje open doet, de ploeg niet meer zou bestaan. Wat bedoelt hij daarmee, is de vraag die boven het boek blijft hangen. De titel van het door Fred van Slogteren geschreven 'Op z'n Raas' had wat dat betreft niet beter gekozen kunnen worden. Raas heeft er niet aan mee willen werken, maar heeft na lezing nog wel een extra duit in het zakje gedaan met zijn opmerkingen.
Sinds Rabobank hem eind 2004 aan de kant schoof, heeft Raas geen ter zake doende interviews meer willen geven. Hij leek zich te beroepen op een soort contractueel opgelegde zwijgplicht. Onderwijl bleef hij in columns Rabobank consequent snerend aanduiden als 'de bankiersploeg'. De naam Rabobank kreeg hij niet meer uit zijn pen.
Er is veel gespeculeerd over het opstappen van Raas. Draaide het om doping, draaide het om zijn karakter of draaide het om zijn uitstraling? Die was er volgens velen een van een botte Zeeuwse boer. Raas kon schofferen, maar Raas was vooral helder en duidelijk. Hij zal daarbij ongetwijfeld tegen zere benen hebben getrapt of de wenkbrauwen van de keurige bankmeneren hebben doen fronzen. Was dít hun uithangbord? Het boek maakt in ieder geval duidelijk dat doping een wig dreef tussen Raas en de sponsor. Opvallend genoeg was zowel bank als teambaas mordicus tegen doping. De bank eiste echter meer topprestaties en had daar veel geld voor over. Raas kwam er achter dat veel toppers niet naar zijn ploeg wilden komen, omdat met hem niet te praten viel over een uitgebreide 'medische begeleiding'.
Ook op dit wezenlijke punt kan 'Op z'n Raas' geen man en paard noemen en dat is uitermate onbevredigend voor de lezer.
De wielersport is meer dan ooit gebaat bij duidelijkheid. Rabobank voorop. Om voor eens en altijd afscheid te nemen van de affaire-Dekker, de affaire-Wenen en de affaire-Rasmussen.
zie pzc.nl/blog/tourdezelande /
Sorteer reacties
