"M'n ploegmaat Romain Feilu zat gisteren heel dicht bij de etappezege.
Volgens onze ploegleider Jean-Paul van Poppel had hij moeten winnen. Hij vond het een gemiste kans. Jean-Paul heeft er als oud-topsprinter heel veel kijk op, dus dat zou best weleens hebben gekund. En hij spreekt uit ervaring, want hij won zelf liefst negen Touretappes en ook nog een keer de groene trui van het puntenklassement. Ikzelf kan er weinig over zeggen, want ik ben juist geen sprinter. Een overwinning zou inderdaad heel mooi zijn geweest. Daar droom je van, maar ik vind die tweede plaats van Romain ook heel knap hoor.""De koers was gisteren minder nerveus dan zaterdag. Het lijkt erop dat de bewuste of onbewuste spanning er bij de meeste renners vanaf is. Dit betekent natuurlijk niet dat je niet scherp hoeft te zijn. Je moet altijd op het onverwachte voorbereid zijn. Want ook al is alles tot in de puntjes geregeld, er gebeuren af en toe toch dingen waar je hart bij stilstaat. Zoals die supporter die zaterdag werd aangereden omdat hij veel te dicht langs de weg stond. Of een stoelje van een fan dat toch iets te dicht langs de kant staat als we voorbij komen rijden. Levensgevaarlijk en ook niet slim. Tot op zekere hoogte begrijp ik dat dan ook weer wel. Zo'n man of vrouw zit de hele dag op het peloton te wachten. En als het dan zover is verlies je in je opwinding weleens belangrijke zaken uit het oog."
,,Tot nu toe rij ik zonder veel moeite mee. Maar in de finales gaat het echt loeihard. Dan is het aanklampen. Hilaire (ploegleider, red.) had gelijk. Hij zei vooraf dat de Tour kan worden beschouwd als 21 klassiekers achterelkaar en waarin het ook een stuk rapper gaat dan in de Vuelta en de Giro. En dat klopt. Het is echt onvoorstelbaar hoe hard we rijden als we de eindstreep naderen. Ik heb dit in nog geen enkele andere koers meegemaakt. Dat is dus de Tour. Dé wedstrijd van het jaar waarin iedereen het beste van zichzelf wil laten zien. En dan komen er blijkbaar ook onvermoede krachten in mensen naar boven."
Sorteer reacties
