Arnold Polderman, hier in actie tijdens een wedstrijd in Manchestermet Dennis Raadtgever. foto PZC
KAPELLE - Ze krijgen er niet voor betaald, zoals de tandemrijders in Groot-Brittannië, maar ze trainen voor hetzelfde doel.
Arnold Polderman en Dennis Raadtgever hebben hun zinnen gezet op de Paralympische Spelen van 2012. ,,Wij willen naar Londen.''De 57-jarige Axelaar Polderman, die visueel gehandicapt is en al 25 jaar op de tandem rijdt, vormt sinds vorig jaar een koppel met amateurwielrenner Dennis Raadtgever (35) uit Kapelle. In hun eerste seizoen samen werden ze meteen Nederlands kampioen tijdrijden. Zondag staat hun eerste grote afspraak van 2010 op het programma: het NK op de weg in Amersfoort.
,,Het klinkt raar, maar wij gebruiken het NK om warm te rijden'', vertelt Raadtgever. ,,Dit seizoen tellen vooral de internationale wedstrijden, zoals die voor de wereldbeker. Als we daarin heel hard fietsen, kunnen we ons plaatsen voor het WK. En het WK is dit jaar onze enige kans om een nominatie voor Londen te verdienen.''
Van medio mei tot half juni reizen Polderman en Raadtgever elk weekend door Europa om zich te meten met de wereldtop, achtereenvolgens in België, Frankrijk, Italië, Zwitserland, Spanje en Duitsland. In augustus volgt dan het wereldkampioenschap in Canada.
De wereldbekerraces, in Spanje en de week voorafgaand aan het WK in Canada, worden bekostigd door de bond. De overige trips moeten de Zeeuwen zelf betalen. Ze maken nu wel deel uit van een team, Gardner, waarmee ze naar buitenlandse wedstrijden reizen. Maar het blijft kinderspel vergeleken met de Britse rijders. Polderman: ,,Zij worden betaald en vrijgehouden voor de tandem, zodat ze straks optimaal kunnen presteren op de Spelen in eigen land. Die jongens verdienen goed geld.''
Ondanks hun mindere randvoorwaarden leggen Polderman en Raadtgever de lat hoog. ,,We willen naar Londen en we willen de besten van de wereld worden'', zegt Raadtgever. ,,Dat moet mogelijk zijn, want we kunnen als koppel nog gigantisch groeien. We hebben al grote stappen gemaakt en er is nog ruimte voor verbetering.''
Die zit 'm in de details. ,,Het gaat om de kleine dingen'', aldus Polderman. ,,Dennis heeft het gelukkig vlug opgepakt. Als ik met anderen rijd, moet ik steeds praten en instructies geven. Met Dennis hoeft dat niet, het voelt vanaf het begin goed tussen ons. Ik kan op hem vertrouwen.''
Het rijden op de tandem bevalt Raadtgever wonderwel. ,,In het begin vroeg ik me voortdurend af of we wel even hard trapten. Het is heel belangrijk om met dezelfde intensiteit te rijden. Nu kennen we elkaars reacties en gewoontes. Arnold is een echte hardrijder en ik ben sterk in het bepalen van tactiek. We vullen elkaar goed aan.'' Raadtgever werd vorig jaar direct in het diepe gegooid. ,,Het WK was toen letterlijk een test. We werden zevende op de weg en achtste in de tijdrit, ondanks dat ik een slechte dag had. Arnold niet, die fietst altijd hard. Als we allebei in topvorm zijn, moeten we dit jaar een medaille kunnen halen.''
Hun opvallende WK-klasseringen leverden het tweetal de B-status van NOCNSF op. De consequentie daarvan is dat ze sindsdien ook onder de beruchte 'whereabouts' vallen, het systeem waarbij sporters per dag moeten aangeven waar ze zich zullen bevinden, zodat ze overal een eventuele dopingcontrole kunnen ondergaan.
,,Men staat er helaas niet bij stil dat het invullen van zulke formulieren voor blinden en slechtzienden niet altijd even gemakkelijk is'', zegt Raadtgever. ,,Het is een behoorlijke belasting. Maar het hoort er nu eenmaal bij.''
