BAARLO - Overdag niet weten wat er 's avonds op de planning staat.
Genieten van hectiek op haar werkplek als teamchef van de surveillancedienst van de Politie Middelburg. En het liefst dertig dingen tegelijk aanpakken. Het was Leonie Berden, opgegroeid in het Limburgse Baarlo en sinds twaalf jaar woonachtig in Axel, ten voeten uit. Maar drie jaar geleden veranderde alles door een hersenbloeding. "Ik ben een zondagskind voor wie het ook een keer maandag werd." De 36-jarige atlete lijkt op het eerste gezicht volledig hersteld. Maar schijn bedriegt. Berden ondervindt de nodige geestelijke beperkingen. Lang concentreren en de aandacht verdelen over meerdere bezigheden is er dan ook niet meer bij. Ook is ze zeer gevoelig voor licht en geluid en heeft ze minder kracht in zowel haar rechterarm als haar rechterbeen.
De voorheen altijd zo gezonde vrouw moest na haar hersenbloeding haar baan bij de politie vaarwel zeggen; Berden is volledig arbeidsongeschikt geraakt. "Ik had een fantastisch beroep, dus dat was een verschrikkelijke klap. Ik werkte gemiddeld zestig tot tachtig uur per week, was een echte workaholic. Zeer ambitieus ook. Mijn werkgever heeft me de tijd gegeven er bovenop te komen en we hebben het ook geprobeerd, maar het ging gewoon niet meer. Bij het afscheidsgesprek zaten alle betrokkenen met tranen in de ogen."
Het rouwproces na haar gedwongen opname in de WAO duurde niet lang. "Dat heeft geen zin. Ik kan er toch niks aan doen, het is zoals het is. Ik ben er ook van overtuigd dat er zich straks aan de horizon nieuwe mogelijkheden aandienen. Alleen niet nu en niet bij de politie."
Een fysieke en mentale klap, jazeker. Maar stilzitten staat ook na een lange revalidatie niet in het woordenboek van Berden. Een nieuwe uitdaging was een must. Iets sportiefs, want Berden wilde naar eigen zeggen enkele aangekomen kilo's kwijt. "Bij sporten ben je fysiek bezig en kom je ook weer onder de mensen."
Daarom meldde ze zich vorig jaar aan bij de Hulster atletiekvereniging RKHAV. Via een email kreeg ze een uitnodiging om een paar dagen later mee te doen aan het Zeeuwse kampioenschap atletiek. "Ik dacht bij mezelf: waarom ook niet. Ik had sinds 1997 geen discus meer aangeraakt, had ook nog geen clubtenue en ben zo naar Terneuzen gegaan." Op de bonnefooi dus. Resultaat? Bij de eerste worp met de discus verbeterde ze prompt het ruim dertig jaar oude Zeeuws record. "Ongetraind kwam ik tot een worp van 39,81 meter."
De aanwezige Zeeuwen stonden met de ogen te knipperen, maar helemaal opzienbarend was haar prestatie niet. Begin jaren negentig gold Berden als een groot Noord- Limburgs talent.
Op bijna alle technische nummers. Zo was ze Nederlands kampioene bij de junioren bij het discuswerpen en op de meerkamp. Als klein meisje droomde Berden van het Wilhelmus dat voor haar gespeeld zou worden op grote toernooien.
Van de ene op de andere dag stopte ze echter met atletiek. "Als ik iets doe, dan wil ik ook echt het beste uit mezelf halen. Vandaar ook die gedrevenheid in mijn werk. Toen ik werkte, sportte ik er niet naast. Het is alles of niets. En wanneer ik het gevoel heb dat ik niet het beste uit mezelf kan halen, bijvoorbeeld door de maatschappelijke carrière die je daarnaast moet hebben, dan is het dus niks. Ik had ook niet de illusie dat ik de wereldtop zou kunnen bereiken. Dat maakte de keuze wat makkelijker."
Geen internationale toptoernooien dus als senior, maar drie jaar na de dag die haar leven overhoop gooide, maakt de Nederlands kampioene in de jongste masters-categorie (ouder dan 35 jaar) in het discuswerpen en kogelstoten zich nu alsnog op voor een groot toernooi. De Zeeuws- Vlaamse reist af naar het Hongaarse Nyíregyháza voor het Europees kampioenschap voor masters. Ze komt daar komende week in actie.
Ondanks alle ellende van de laatste jaren is ze een gelukkig mens. "Het heeft geen zin om te kijken naar wat hád kunnen zijn. Natuurlijk is het zuur wat me is overkomen en dat ik arbeidsongeschikt ben. Aan de andere kant heb ik nu wel de kans deze EK-missie te voltooien. Ik ben trots op wat ik inmiddels weer kan en dat het zo goed gaat. Mijn doel is om zowel bij het discuswerpen als het kogelstoten de finale te halen. En misschien zit de kans er toch nog in dat het Wilhelmus ooit nog een keer voor me gespeeld wordt."
