Eigenaar Hans Schoon met zijn vrouw Susana en de moeder van Hans, Nel Evers.
Restaurant Kip enzo in Zierikzeefoto's Dirk-Jan Gjeltema
1/2
Kip eet je thuis. Toch laat ik me overhalen tot een bezoek aan Kip enzo, een
nieuw restaurant in Zierikzee. En dat blijkt gelukkig stiekem een Spaans
restaurant te zijn.
Kip enzo zit in een achterafstraatje, onder de toren van Zierikzee. Op de
stoep staat een houten kip; binnen wemelt het van de kippen: kippen van
aardewerk, kippen van metaal en kippen van hout. In de menukaart - een
vierkante koker - zit een stuk kippengaas gepropt. En tegen de achterwand
draaien de echte in het rond. Aan het spit. De boodschap is duidelijk.
De bediening is hier hartelijk. Het is geen probleem als we van binnen naar
buiten willen verhuizen en later - vanwege de wind - weer terug.
De - Spaanse - eigenaresse informeert met gemeende belangstelling of het
smaakt. En haar accent is een attractie op zichzelf. Ze brengt een schaaltje
olijven. "Van ons", glimlacht ze: mediterrane gastvrijheid.
Het Spaanse schaaltje - mijn voorgerecht - is een bordje met stukjes gebakken
kip, chorizo, groene en rode paprika en ui. Best lekker: maar niet heel erg
bijzonder. De chorizo is uitgebakken, de kip nog een beetje flauw.
Tegenover mij eet mijn tafelgenoot een 'Dikke Toren' van kipsalade in
komkommerlinten, met plakjes gerookte zalm erbij. Hij kan de zoetige
dressing op de stukjes kip niet goed thuisbrengen. "Teriyaki",
verklapt de Spaanse. "Japans." Bij het brood hier geen
kruidenboter, maar aioli: Spaanse knoflookmayonaise. En die is niet scherp,
maar lekker zacht: jammer van het Hollandse brood dat erbij zit.
De pollo al ajillo, een Spaans gerecht van kip met knoflook, gestoofd in
tomatensaus, is een grote schaal vol kleine kippenpoten, die heerlijk gaar
zijn. De tomatensaus is vers en is heerlijk om het brood in te dopen. De
botjes kunnen we kwijt in de grote zinken emmer, die speciaal voor dat doel
op tafel staat.
De kiprolletjes van mijn gezelschap zijn omwikkeld met plakjes spek, waardoor
het vlees perfect mals is gebleven. De mosterdsaus is wat aan de pittige
kant; de takjes verse dragon op de rand van het bord liggen zijn vooral heel
erg mooi om te zien. De bijgerechten vallen een klein beetje tegen: frietjes
zijn niet zelf gesneden en de salade heeft wel erg veel ingrediënten: én sla
én komkommer én tomaat, maar ook olijf, watermeloen en druiven. En dat
allemaal in een klein schaaltje.
Ondanks dat het al laat is - het tempo is bij Kip enzo gelukkig ook een beetje
mediterraan - en de porties flink waren, nemen we nog een toetje. Wanneer
mijn gezelschap twijfelt over de appeltaart wordt hem dat afgeraden door de
eigenaresse. "De taart is lekker, maar niet huisgemaakt: neem de
tiramisu." Hij krijgt een fijn slordig afgesneden stuk: de verhouding
chocolade, kaas en drank is perfect in balans. Helemaal goed. En ook mijn
crema catalana, de Spaanse creme brûlée, is zoals die zijn moet: een
suikerlaagje dat barst als je er met een lepel op tikt, als een dun laagje
ijs op een slootje in de winter, met daaronder heerlijk romige pudding.
Beoordeling
Prijs-kwaliteit * * *
Goed en betaalbaar eten: het nog nieuwe Kip enzo heeft potentie door de
Spaanse passie.
Entourage * * *
Mooi restaurant in een achterafstraatje. Geen terras voorlopig, alleen een
paar tafels op straat.
Bediening * * * *
Gemeend hartelijk en adequaat. Hier voelen we ons welkom.
Conclusie
Kip enzo is een restaurant met een Spaans hart. Meer Spaans en minder kip, dat
zouden we fijn vinden.
Sorteer reacties
