Op één van de zeldzame echt warme avonden in het voorjaar, is het terras bij
restaurant Waterfront aan de Vlissingse boulevard niet eens afgeladen. Wij
hadden een tafel binnen gereserveerd, maar kunnen probleemloos naar buiten
verhuizen. Het eten zal hier toch wel in orde zijn?
Onze twijfels worden in één klap weggenomen door het voorgerecht: een salade
met tongfilet gefrituurd in tempurabeslag. De salade wordt gebracht in een
groot rond bord, als een omgekeerde hoed met een brede rand. In de bol van
het hoedenbord zit veldsla, met tomaat en spekjes, aangemaakt met
sojadressing. Op de salade ligt - ongelogen - de lekkerste gefrituurde vis
die ik sinds lange tijd at. Het zijn sappige, knapperige, luchtige, precies
goed gare stukjes vis. Nauwelijks vet, goed gekruid en perfect getimed door
de kok. Dit is gefrituurde vis zoals gefrituurde vis hoort te zijn. De
hoedenrand is - om het af te maken - versierd met sesamzaadjes.
De
coppa di parma die mijn tafelgenote krijgt, is minder verrassend, maar dat
is logisch - de invloed van de keuken op vleeswaar begint en eindigt bij de
inkoop. Naast het vlees liggen een paar verse blaadjes sla. Het ijskoude
meloensoepje dat ze er bij krijgt, vormt een uitdaging. Het zit in een
piepklein weckpotje, maar hoe krijgt ze het eruit? Slurpen? Lepelen? Maar
waar is de lepel? Ze besluit de soep maar op haar bord te gieten en vindt
dat niet erg. Met de meloen in soepvorm is het gerecht een moderne variant
van het - toch echt oubollige - voorgerecht ham met meloen. Als de
serveerster de borden ophaalt, lost ze het mysterie van het weckpotje
luchtigjes op. "Daar had een rietje in gemoeten", lacht ze.
We eten vanavond midden op de Vlissingse boulevard, aan de kant van de zee;
misschien wel het beste plekje om te eten in Zeeland op een mooie avond. De
verveling slaat hier geen moment toe: loodsen die vlak voor onze neus een
schip 'enteren', de zon die - cliché! - in de zee zakt, zonaanbidders op de
nieuwe betonnen plateaus, kinderen die bijna van de stoep op de glooiing
beneden kletteren, skateboarders die langs je tafel scheren, flanerende
Vlissingers, bonkende auto's die hun rondje maken: hier ontmoet de stad de
zee.
We zitten op het ruime terras, aan goede eettafels met
neprieten stoelen met roze kussens, onder een grote roze parasol. Binnen
staan donkerhouten tafels met lekkere fauteuils, er hangen paarse lampjes
boven. De bediening heeft vanavond de handen vol: het is rennen van binnen
naar buiten, iedere keer via de straat. "Het scheelt een bezoek aan de
sportschool", zegt het meisje dat ons enthousiast bedient.
Mijn gezelschap begint tevreden aan haar hoofdgerecht: asperges met een stuk
gegrilde zalm erop, gekookte krieltjes en garnalensaus. "Heel erg
lekker!", zegt ze. Mijn eigen hoofdgerecht, visbrochette - een spies
met verschillende vissoorten - valt na het geslaagde voorgerecht eerlijk
gezegd een klein beetje tegen. Niet dat het niet smaakt, want dat doet het;
maar het niveau van het voorgerecht haalt het niet. We krijgen er sla bij,
en frietjes, bij de visspies komt nog een bamboe mandje met gele rijst.
Bij de yoghurt met walnoten en honing - het toetje van de één - krijgen we
aardbeien met slagroom op de koop toe. Het andere toetje, drie keer mango,
bestaat uit fris duidelijk zelfgemaakt mangoijs, mangobavarois met slagroom
en mangosaus, die wel heel erg zoet is. Tijdens een kop jasmijnthee en een
cappuccino verdwijnt de zon definitief achter het windorgel. De bonkende
auto's beginnen aan nóg een rondje boulevard.
Restaurant
Waterfront, Boulevard Bankert 108a, 4382 AC Vlissingen,
www.restaurantwaterfront.nl , 0118-415555. Iedere dag geopend vanaf 10.00
uur.
Lunch van 11.00-17.00 uur,
diner van 17.00-21.30
uur.
Prijs-Kwaliteit * * * / * * * * Drie of vier sterren? Waterfront eindigt er eerlijk gezegd tussenin.
We betaalden ruim tachtig euro.
Entourage * * * *
Bediening * * * *
Vegetarisch * * *
Conclusie: Goed eten
op een mooie plek langs het water. Kan Waterfront geen kraampje met die
gefrituurde vis openen? Rare jongens die Vlissingers.



Sorteer reacties











