Lange tafels worden bezet door Belgische mosselliefhebbers. foto Peter Nicolai
Redacteuren Edith Ramakers en Raymond de Frel storten zich deze maand op de
mosselen. Raymond toog naar het ZeeuwsVlaamse mosseldorp Philippine voor een
etentje in De Oude Haven.
Het blijft ongelooflijk. Net als een paar weken geleden rijden we op een
doordeweekse avond naar Philippine. En wéér staat het centrum van het dorp
bomvol met auto's met Belgische kentekenplaten. Omdat Philippine nu eenmaal
de naam 'mosseldorp' heeft? "Nee, omdat de Philippiense mosselbereiding
uniek is. Mensen willen daarvoor rijden. Er is niets lekkerder dan een
mossel uit de Waddenzee, die op de wijze van mijn opa en oma Wiskerke is
klaargemaakt", zegt uitbater Frans Vermeirssen.
Alle
restaurants in Philippine gebruiken dat familierecept, dus daarin kunnen ze
zich niet van elkaar onderscheiden. Elk etablissement heeft zijn eigen
uitstraling. Gingen we een paar weken geleden in Auberge Des Moules nog
redelijk chic dineren, nu gaat het er in De Oude Haven veel degelijker aan
toe. De beleving is vanaf het moment van binnenstappen anders. Geen witte
tafellakens, geen kaarsjes op de tafels; in De Oude Haven houden ze van
recht-toe-recht-aan-dineren. Het gaat hier om vrijwel niets anders dan
mosselen. In mei en juni is het restaurant dicht, want dan zijn er geen
verse Zeeuwse mosselen. De Oude Haven is in al zijn facetten een echt
mosselrestaurant, dus maakt Vermeirssen zich grote zorgen over het verbod op
het vissen van mosselzaad. "Alles wat zich 'beestje' mag noemen, heeft
tegenwoordig een groep beschermers achter zich, waartegen het heel moeilijk
vechten is."
Hij wil er verder nog niet te veel woorden aan
vuil maken. Heeft-ie vanavond ook helemaal geen tijd voor, want de ene na de
andere bezoeker komt hem begroeten bij binnenkomst of vertrek. Wij krijgen
een hoektafeltje toegewezen, waar al een grote schaal klaarstaat om de lege
schelpen in te werpen. "Komt u voor de mosselen of wilt u eerst nog de
kaart zien?", vraagt een medewerkster. We hebben zin in een
voorgerechtje, dus wordt de mosselschaal weer even van tafel gehaald. Mijn
tafelgenote gaat voor twee huisgemaakte garnalenkroketten (11 euro), terwijl
ik een keuze maak uit een van de vier voorgerechten uit de menusuggestie
(drie gangen voor 35 euro). Mijn drie coquilles zijn zacht en een beetje
sappig. De parmaham en groene salade zijn niet verheffend, maar wel oké. De
twee kroketten met Hollandse garnalen zijn lekker stevig, aan de salade (met
boontjes, een maïskolfje en radijsjes) is aandacht besteed. En dan krijgen
we waar iedereen voor komt: een dampende pan mosselen (25 euro). 1,7
kilogram per persoon, ga er maar aan staan.We smikkelen ervan en nemen een
enkel zanderig exemplaar maar voor lief. De frietjes zijn prima, het
mosselbrood ook.
Tijd om de schelpen richting vuilnisbak te
brengen. "Laat mijn moeder maar niet zien dat ik zo goed kan
schoonmaken. Dan moet ik het thuis ook doen", grapt een medewerker. Hij
zorgt ervoor dat we ons ijs met caramel (6 euro) en ijstruffel (hoort bij
mijn menu) weer op een schone tafel krijgen opgediend. Na anderhalf uur
tafelen laat ik tevreden de pinpas door de automaat glijden.
Mosselrestaurant De Oude Haven, Waterpoortstraat 3, Philippine. Tel:
0115-491691. Internet:
www.deoudehaven.com . Ma en di gesloten. Pinnen: ja.
Beoordeling:
Prijs-kwaliteit: ****
Entourage: ***
Bediening aan tafel: ***
Horen, zien en ruiken: Geweldig toch, die Vlaamse uitdrukkingen. Als een
dreumes achter ons even uit haar kinderstoel veert, grijpt haar moeder in: "
Allez, terug op uw poep!"
Conclusie: In De Oude Haven is het
niet goedkoper dan in de andere restaurants in Philippine, maar wel iets
bourgondischer. Uitermate geschikt restaurant voor grote groepen.
