Steakhouse De Lachende Koefoto's Ronald den Dekker
Lekker, niet te ingewikkeld eten, voor een redelijke prijs: dat is wat we
deze keer zoeken in Goes. Steakhouse de Lachende Koe moet het worden, een
populair restaurant aan de Beestenmarkt. En niet een béétje populair: als je
hier niet reserveert, is de kans groot dat er geen plaats meer is, terwijl
De Lachende Koe écht een hele grote zaak is. Wij hebben ruim van tevoren
gebeld, dus krijgen we het beste tafeltje: pal aan het raam, met uitzicht op
de straat.
Het valt meteen op dat de bediening attent is: ze staan klaar om onze
jassen aan te nemen en ons de eerste drankjes te brengen. Voordat we het
weten staat het eerste hapje op tafel, een rank torentje van gestapelde
witte boterhammen, gerookte zalm en kruidenkaas, met een prikker erdoor.
De menukaart vertelt dat de Lachende Koe gespecialiseerd is in saté. Er is
saté als voor- en als hoofdgerecht; met garnaal en met vlees; voor de
normale honger en de hele grote honger. En er zijn extra's buiten de kaart:
carpaccio met rode portsaus als voorafje en een trio van schol als
hoofdgerecht. We besluiten tot saté, de één als voorafje in garnaalvorm, de
ander de gewone variant als hoofdgerecht. Verder kiezen we de carpaccio en
vitello tonnato, een Italiaanse klassieker van kalfsvlees met koude
tonijnsaus. De Lachende Koe geeft er een eigen draai aan: in plaats van bij
gekookt koud vlees, komt de saus hier bij een gegrilde kalfsentrecote.
Kunnen ze gedachten lezen bij de Lachende Koe? Het lijkt erop. Net op het
moment dat we vaststellen dat we lang moeten wachten - een uur nadat we zijn
gaan zitten - komen de voorgerechten. De carpaccio is - zoals helaas zo vaak
- bedolven onder bijzaken: pijnboompitten, parmezaanse kaas en een bosje
groen. De portsaus kunnen we daartussen niet zo goed terugvinden. De
garnalensaté is gelukkig gewoon een spies met gegrilde garnalen. De kok
heeft er voor de variatie nog wat blokjes aardappel tussen gestoken: dat was
wat ons betreft niet nodig geweest, want de garnalen zijn ook in hun eentje
al lekker genoeg. De kok heeft de gewoonte om het nodeloos ingewikkeld te
maken, blijkt ook bij het hoofdgerecht. Naast de saté, die verder prima is,
ligt een bolletje huzarensalade. Wat we op het andere bord aantreffen is
erger. Het vlees drijft middenin een plas zoetige warme saus met stukjes
tomaat erin. Onder de entrecote vinden we de koude tonijnsaus, bovenop het
vlees ligt een pluk rucola. De warme saus combineert niet met de koude
tonijnsaus en doet afbreuk aan het gerecht. Zonde, want zonder al dat gedoe
was het écht lekker geweest. Het kost nu veel moeite om de saus te negeren
en om er omheen te eten.
Het toetje dan: de éclair met ijs,
advocaat en chocoladesaus is wat het is: een soes met ijs erin. Op de crème
brulée zit een knapperig laagje suiker met speculaaskruiden. We krijgen er
een borrelglas yoghurtmilkshake bij én er ligt een flinke dot slagroom
naast: de kok houdt niet van kale borden, weten we inmiddels.
Ruim
drie uur nadat we aan tafel gingen, staan we buiten met toch een beetje een
gek gevoel. We hebben een leuke avond gehad en we hebben echt niet slecht
gegeten. Maar de Lachende Koe heeft wel wat kansen laten liggen. Het had
zoveel beter kunnen zijn als de keuken zich wat had ingehouden: minder is
echt vaak beter.
Steakhouse De Lachende Koe,
Beestenmarkt
14, 4461 CT, Goes, telefoon: 0113-252048.
Beoordeling:
Woensdag gesloten. Prijs-kwaliteit: * * *
De hoofdgerechten (rond de vijftien euro) zijn redelijk geprijsd; de
voorgerechten (rond de tien euro) zijn in verhouding wat duurder.
Bediening: * * * *
De bediening is vriendelijk en blijft ons in de
gaten houden zonder opdringerig te worden.
Entourage: * * * *
Horen, zien en ruiken: De Lachende Koe is erg geschikt voor groepen.
Conclusie: De kok houdt niet van lege borden, wij hadden het vaak wat
eenvoudiger willen hebben.
Sorteer reacties
