Paal: Kint & Co

  donderdag 24 november 2011 | 07:30

Tekstgrootte tekst verkleinentekst vergroten
De eetkamer van Kint & Co. foto Mark Neelemans

De eetkamer van Kint & Co. foto Mark Neelemans

De ontvangstruimte: de eigenaren van Kint & Co wilden geen klanten op de foto.

De ontvangstruimte: de eigenaren van Kint & Co wilden geen klanten op de foto.

1/2
start playing the slideshow
Het is een meesterzet van de uitbaters van Kint & Co om in het afgelegen Paal een restaurant te beginnen.

Paal, ergens ver weg in het lege Oost-Zeeuws-Vlaanderen, achter de grote zeedijk, bijna in Antwerpen, tegen het verdronken land van Saeftinghe aan. Hier kom je alleen na een lange tocht door de polder; voor Kint & Co moet je moeite doen. En die moeite wordt gelukkig ruimhartig beloond.

Paal lijkt een rare plaats om een restaurant te beginnen voor een ambitieuze kok. Het dorp bestaat slechts uit een paar straten, de enige attractie is een haventje dat droogvalt met eb en iedereen lijkt er een boot in de tuin te hebben. Maar voor wie het wil zien, heerst hier de schoonheid: het prachtige Saeftinghe, de vers omgeploegde klei in de herfst, de stilte en de grote leegte: misschien juist wel de perfecte plek om ongestoord met smaak te experimenteren.

Het restaurant zit in een onopvallend huis in de straat achter de dijk. Het azuurblauw aan de muur geeft het interieur iets mediterraans, de houten tafels iets ambachtelijks en de oude scheepsvloer en industriële lampen iets stoers. De tafels zijn bescheiden maar mooi gedekt, op één ervan staat een schitterende antieke kandelaar als blikvanger. Aan de muur hangt een fraaie verzameling antiek zuid-Spaans keramiek. Er is een ontvangstruimte in rood, met een reusachtig torso van een echt hert aan de wand.

We krijgen een tafel naast de kachel, die gezellig brandt: alsof we in een huiskamer zitten. Iets te kiezen valt er niet vandaag. Op zondagmiddag is het slowfoodlunch bij Kint & Co. We laten ons verrassen: we krijgen vier voorgerechten, gevolgd door vis of vlees en een dessert. Het feest begint met een klein hapje: een prachtig schuitvormig taartje van quinoa, een zaad dat vaak verwerkt wordt als graan, met geitenkaas, truffelcrème en een plasje pesto. De textuur verrast: het gerecht is korrelig, romig en smeltend. De smaak is heerlijk kruidig.

Het tweede voorgerecht is een vierkant dat is opgebouwd uit huisingelegde ansjovis, afgewisseld met repen gepofte paprika en met aioli ernaast. De zacht zilte vis combineert wonderbaarlijk goed met de zoete paprika en de pittig-romige aioli. We gaan verder met vis: een stuk zeebaars dat zo gemarineerd is dat het anders zo tere vlees stug is geworden. En ook hier zorgt de saus, gemaakt van chorizo en pata negra met een toef room met mierikswortel erin, voor een bijna aards evenwicht. Elke hap is een verrassing; we tuimelen van de ene verbazing in de andere.

En het gáát maar door: de gnocchi die we hierna krijgen zijn op smaak gebracht door een volle paddenstoelensaus, snippers parmezaan en dunne reepjes gedroogde ham uit Umbrië. De gnocchi, gepocheerde aardappelkussentjes, zijn heel even onder de grill geweest. En dat doet veel goed voor de anders wat weke structuur.

Gelukkig hebben we zowel het vlees- als het vishoofdgerecht op tafel, zodat we ze allebei kunnen proberen. Het visgerecht is eenvoudig: tongfilet met smakelijke Hollandse garnalen en nog knapperige preiringetjes. Onder de vis vinden we een laagje artisjokkenpuree. De combinatie is subtiel, zacht en licht, wat het eerder een voorjaars- dan een herfstgerecht maakt. De fazantfilet past helemaal bij het seizoen. Het vlees wordt geserveerd met een gebakken appel met spek en rozijnen en wat puree van savooiekool. De smaken zijn subtiel in balans, een perfecte maaltijd voor een herfstig-frisse zondagmidag.

"U krijgt nog een klein stukje kaas en dan nog een dessert naar keuze", klinkt het dan aan onze tafel. Een glimlachje: "En dan heeft u het ergste gehad." We krijgen een stuk sterk pittige Stilton uit Engeland, met stugge heidehoning uit de Pyreneeën. Simpel en effectief. De pannacotta die ik heb gekozen is duidelijk zelfgemaakt, romig, geserveerd met warme hazelnoten en een zoet-bittere saus van campari en grapefruit. Het andere dessert is een warme peer, met ijs en saffraan-mascarponesaus.

We blazen uit met een espresso, fantaserend over de gelegenheden die we gaan aangrijpen als excuus om nog eens zo'n eind te rijden om hier te kunnen eten. En dat zijn er veel. Heel veel.

Kint & Co. Havenstraat Havenstraat 9-11, 4569 TK Paal. 0114 - 635 642, of 06 - 1296 3729. www.restaurant-kint-en-co.nl.

In de herfst en winter geopend op vrijdag- en zaterdagavond en op zondag voor de slowfoodlunch. In het voorjaar en de zomer ook op zondagavond. Daarbuiten voor gezelschappen op afspraak.

Kint & Co is minder goed toegankelijk voor mensen in een rolstoel.

Prijs-Kwaliteit: heel ruim * * * *

Puur en vers, Riet Kint is ceremoniemeester van een uitbundig smaakfeest. De slowfood-lunch kost 36,50 per persoon.

Bediening: * * * *

Ontspannen, vriendelijk en zonder ingestudeerde horecamanieren.

Entourage: * * * *

Prachtig oud dorpscafé, met liefde ingericht; de omgeving rond Paal vraagt om lange wandelingen.

Conclusie: Het restaurant waarnaar we van alle restaurants in Zeeland het liefst nog een keer teruggaan.

Reageren

blij blozend boos cool verrast droevig egaal gemeen huilend vertwijfeld knipoog lachen rollendeogen tongeruit wijdogig


Op de website van de PZC kunt u reageren op forums en artikelen. Zo weet de redactie wat er leeft. Sommige bijdragen worden ook gepubliceerd in de papieren krant. Reacties worden niet automatisch geplaatst.


De redactie behoudt zich het recht voor reacties te weigeren of in te korten. Over het al dan niet plaatsen van reacties wordt niet gecorrespondeerd. Het IP-adres van de afzender van een reactie wordt automatisch opgeslagen in het redactioneel systeem. Het kan worden afgestaan aan derden in het kader van een strafrechtelijk (voor)onderzoek wanneer een groot maatschappelijk belang in het geding is.