foto Peter Nicolai
Het staat in deze setting een beetje lullig. Het is deze vrijdagavond rond half zeven namelijk allesbehalve druk, maar wij hebben voor de zekerheid gereserveerd. En dus is het bordje ‘gereserveerd’ op een tafeltje bij het raam logisch en terecht, maar eigenlijk overbodig.
Medewerkster Saskia Vargas-Gonzalez heet ons welkom, waarna ze ons naar een plek met prachtig uitzicht loodst. De zee is ruig, een paard galoppeert in de branding en megaschepen van Mediterrenean Shipping Company en Chinese Ocean Shipping Company figureren op de achtergrond. Het is een komen en gaan van schepen, bedrijvigheid ten top. Dít is al meer dan vijftig jaar de kracht van dit familiebedrijf: het adembenemende uitzicht. Leunis van Liere begon in 1956 als eerste een strandtent in Zeeuws-Vlaanderen. Inmiddels staat met zijn kleindochter Ingrid en haar man Wessel de derde generatie aan het roer.
Op het water is het druk, maar wij genieten van rust. Van het strand, van het gemak waarmee een meeuw zich door de wind laat leiden én van de stilte in Caricole zelf. „In de weekenden is het hier altijd hartstikke vol, maar vanavond is het nog wat stil”, zegt Saskia. Nog geen twee tellen later stappen er twee Duitsers binnen, die na een paar pinten voor een visje gaan.
Ik heb vandaag PZC-correspondente Wilma Valk meegenomen, die jarenlange ervaring in het restaurantwezen heeft. Wilma is een echte viseter, vooral omdat ze gruwt van biefstukjes en entrecôtes.
Wij zitten dan al een tijdje op het puntje van onze stoel. Noodgedwongen, want de rieten stoelen zijn niet comfortabel. Als je achterover leunt zit je te ver van de tafel, maar van het naar voren zitten begint mijn rug al vrij snel te ’zeuren’. Hopelijk laat het eten mij dit ongemak vergeten.
De kaart van Caricole is klein, maar biedt zowel voor vlees- als visliefhebbers voldoende mogelijkheden. Wilma start met een suggestie van de chef, een aspergesalade met Hollandse garnalen (13,80 euro). Ze laat de helft staan. „Ik kan niet zeggen of het lekker is of niet. Het is vooral erg koud. Het lijkt wel of ik ijs eet, de asperges vallen als een blok op mijn maag.” Mijn zes scampies in kerrie-knoflooksaus (12,80 euro) zijn wel oké. De kerrie overheerst alleen in geur, de smaak is gelukkig niet te sterk.
Wilma’s hoofdgerecht kan haar meer bekoren: een zalmfilet in Hollandaisesaus (15,50 euro), met een spinazietaartje en apart een schaal frites en een bakje rauwkost. En ook op het bord is nog eens ruimte voor sla. „Aan sla geen gebrek”, zegt Wilma gekscherend, omdat ook haar voorgerecht werd gedomineerd door groen. Ze treft het beter dan ik. Mijn drie gebakken sliptongetjes (17,50 euro), ook met spinazietaartje, frites en salade, zijn nogal vettig. Alleen in de dikste stukken maakt de vissmaak zich van het vet meester, maar het grootste deel is nogal pappig. Mijn afsluitende coupe Zeemeermin (5 euro), met onder meer slagroom, walnoten- en bosvruchtenijs is degelijk en verfrissend. Wilma gaat nog een keer voor een suggestie van de chef: de crème brulée (5 euro). Het temperatuurverschil tussen de gebrande suiker en koude vla zorgt voor een prikkelende afsluiter.
Strandpaviljoen Caricole, duinovergang 8 (Badhuis) Cadzand-Bad. Tel: 0117-391864. Internet: www.caricole.nl. Open: elke dag van 10 tot 21 uur, woensdag dicht. Pinnen, vegetarisch en roken: ja.
Prijs-kwaliteit: **
Entourage: ***
Bediening aan tafel: ***
Helderheid van de kaart: ****
Horen, zien en ruiken: Radio 10 Gold door de boxen, Duits uit vele kelen. Hoewel het hoogseizoen nog niet is begonnen, weten de oosterburen de West-Zeeuws-Vlaamse kust ook in het voorjaar goed te vinden.
Conclusie: De locatie van Caricole is prachtig, de geschiedenis van dit paviljoen idem, maar jammer genoeg kon het eten ons niet voldoende overtuigen.
