Het Wapen van Axel. foto's Peter Nicolai
Bij het Wapen van Axel heb je als eter wat te kiezen: een menu, iets van de seizoenskaart, een klassiek gerecht, of toch mosselen misschien? Op ZeeuwsVlaamse wijze? Of liever mediterraans?
Bovendien kun je bij het Wapen niet alleen in het restaurant eten, maar er ook iets afhalen voor thuis, een kookcursus volgen, of een picknickmand laten vullen voor tijdens een wandeling door de polders in de buurt. Wij gaan gewoon eten en we kiezen ervoor om niet in de serre, maar in het restaurant te zitten, een gezellige ouderwets-deftige ruimte in bruin-grijstinten met hoogpolig geluiddempend tapijt.
We zitten op roomkleurige stoelen aan een tafel met zwaar linnen en een
stijfgevouwen servet er bovenop. Dat is alvast fijn.
Voor we met
onze ogen kunnen knipperen, staat er een schaaltje met toast, tapenade en
zongedroogde tomaten op tafel. Dat hoge tempo blijkt hier de gewoonte. Want
hoewel het naar onze inschatting niet extreem druk is, loopt het personeel
de hele avond in vliegende vaart voorbij met volle borden en vuil
serviesgoed.
De bediening is in meer opzichten actief: of we een
fles wijn op tafel willen, vraagt de jongen die ons helpt. Of een fles water
misschien? We moeten nog rijden, dus we laten het bij water, een karaf
gevuld uit de kraan wordt niet aangeboden, en we vragen er niet om.
We krijgen drie soorten brood met olijfolie, zachte boter en grof zout, plus
een amuse: mossels die bedolven zijn onder een spuma - schuim - van
cocktailsaus, gevolgd door de voorgerechten.
Het jasje van de drie
garnalenbitterballen is zó broos dat het breekt als je er een vork in zet.
Perfect. De vulling is donker, de garnalen zijn duidelijk herkenbaar, het
zijn smakelijke kleine kroketjes. De tere smaak van de rosbief van Zeeuws
polderrund - het andere voorgerecht - gaat een beetje verloren tussen de
andere smaken op het bord: blauwschimmelkaas, hazelnoot, in lucifertjes
gesneden peer en sla; alles bij elkaar wat teveel van het goede. Ook bij het
hoofdgerecht, filet van varkenslende met pompoenblokjes en salie, vechten
smaken met elkaar om voorrang. Het vlees ligt op een plukje smakelijke
groene kool, er bovenop liggen, naast de pompoenblokjes, ook nog chips. Het
vlees - dat een lekker vet randje heeft - ligt in een donkere rins-zoete
saus. Van de kaart met klassiekers kiest mijn tafelgenoot voor paling in 't
groen, door Het Wapen omschreven als paling gestoofd in groene kruiden op
oma's wijze. Hij krijgt een bord vol stukjes vis, waar tot zijn tevredenheid
niet of nauwelijks zout op zit zodat hij dat naar smaak kan toevoegen. Hij
is een liefhebber van het gerecht en komt hier ruimschoots aan zijn trekken.
Vooruit, we nemen nog een toetje: chocola, chocola, chocola is - en dat is
logisch - een combinatie van chocoladeijs, chocolademousse en
chocoladetaart, mét slagroom en wat aardbeitjes. Het dessert van de week is
een - door de zware bodem - voor een nagerecht wat machtige, maar lekkere
perentaart met notenijs. We sluiten af met een espresso en een kruidenthee
van de zeer uitgebreide theekaart én truffels, én bonbons, én koekjes die we
er allemaal bij krijgen.
Het Wapen van Axel, Kanaalkade 3, 4571 CD
Axel. Telefoon: 0115 - 561396.
www.hetwapenvanaxel.nl .
Dinsdag tot en met zondag geopend vanaf
11.00 uur. De keuken is geopend van 11.30 tot 21.00 uur.
Beoordeling:
Prijs-Kwaliteit * * *
Twijfel: het eten was goed, maar ook prijzig.
Bijna honderd euro voor twee personen, zonder wijn: daarom drie sterren.
Entourage * * * *
Bediening * * *
Vegetarisch * * *
Conclusie: Het wapen van Axel biedt de keuze tussen klassieke en wat modernere
gerechten. Het eten is prima, maar niet opzienbarend.
