Grand-Café De Werf in Zierikzee zit in een prachtig opgeknapte oude houtloods. foto Dirk-Jan Gjeltema
foto Dirk-Jan Gjeltema
foto Dirk-Jan Gjeltema
foto Dirk-Jan Gjeltema
foto Dirk-jan Gjeltema
1/5
De loods is bij een verbouwing, die twee jaar geleden werd afgerond, met respect voor de geschiedenis omgevormd tot een pand met moderne trekjes: er is aan de binnenkant een compleet nieuw gebouw ingezet. Maar de prachtige steunbalken zijn er gelukkig nog, het plafond is duizelingwekkend hoog; op de vide is een zitgedeelte met moderne details. We zitten op lichte kunstleren stoelen, aan donkerhouten tafeltjes, modern, bijna standaard restaurantinterieur, op een houten vloer; aan het plafond hangt een sterrenhemel aan gele en rode lampenkappen. De ruimte is schitterend, misschien alleen wat weinig knus.
Bij De Werf loopt een stel hele aardige jonge mensen rond; we krijgen het gevoel dat ze het oprecht leuk vinden dat we er zijn. En dat vinden wij dan weer heel erg leuk. Terwijl Jean Knight – niet voor het laatst vanavond – over haar Mister Big Stuff zingt, kiezen we van de voornamelijk Italiaanse kaart. Alles is er: carpaccio, tomatensoep, of een bordje antipasti. We twijfelen. Mijn tafelgenoot vindt het moeilijk kiezen: vitello tonato, een favoriet, die op veel plaatsen lang zo lekker niet is als je van tevoren hoopte, en de salade sgombro, makreel. ,,Vitello krijg je wel vaker", helpt de serveerster. ,,Makreel is aparter." Ze heeft gelijk. Mijn tafelgenoot eet dus makreel.
Zelf kies ik de salade met paddenstoelen. Kastanjechampignons in dit geval. Maar wel lekker gebakken champignons, dat wel. Met spekjes – pardon: pancetta, we zijn bij de Italiaan - , kappertjes, pijnboompitten, zongedroogde tomaten en knoflook op een bord met slablaadjes. De salade is lekker, fris, maar een beetje rommelig en net iets te gevuld: dat zouden Italianen anders hebben aangepakt, denken we. De makreel is super: de romige zoutige vis gaat prima samen met de zoete gepofte paprika: de makreel is fris van smaak, en niet te vet, zoals vaak. Bovenop de vis ligt een stukje met olie bedruppeld stokbrood en naast de salade, die is opgediend in een keurig geperst rondje, ligt een plasje kruidenolie, wat mayonaise en zongedroogde tomaten. Bij de voorgerechten krijgen we wit en bruin brood met knoflookboter en tapenade.
Met de pasta's doen ze bij de Werf iets bijzonders: je kunt ze als kleine en als grote portie bestellen, wat we heel prettig vinden: onze eetlust is niet elke dag hetzelfde. Bovendien zijn sommige pastagerechten aan te vullen met iets extra's. Met gamba's in het geval van de aglio et olio – knoflook en olie- bijvoorbeeld, of met pancetta bij de tagliatelle met paddenstoelen. Ik kies de puttanesca, een thuisfavoriet, aangevuld met mosselen. En dat had ik beter niet kunnen doen… Want ik krijgen een reuzenbord met dunne spaghetti met naar mijn smaak te veel saus. De mosselen maken er een echt zwaar gerecht van. De combinatie van (hele) ansjovis, olijf en tomaat met mosselen is trouwens heerlijk. Maar ik heb wel spijt dat ik geen kleine portie koos.
De gegrilde zalm van mijn gezelschap was ooit wild, dus geen opgefokte kweekvis, en dat is te proeven: hij smaakt fris, vissig en valt in mooie lamellen uiteen. De vis is bestrooid met grof zeezout en wordt omringd door gremoulata: een geurig mengsel van olie, kruiden en citroenrasp. Onder de zalm liggen lekkere zoete gemarineerde tomaten. De frietjes die erbij horen zijn prima, maar jammer genoeg niet zelf gesneden; de salade is gewoon lekker. Het is al met al echt een heerlijk gerecht. Met één minpuntje, die voor bijna alle borden hier geldt: we vinden overal van die plakjes zwarte olijf: op het voorgerecht, op de pasta en op de sla: olijvenplajes van het voorgesneden smakeloze soort. En dat is jammer.
Voor Italiaanse toetjes gaan we door de knieën: tegenover me wordt tevreden een mooi glas met laagjes gepureerde perzik, mascarpone, limoncello en verpulverde amarettikoekjes opgelepeld: niet te zoet, romig en krakend. Super. Mijn tiramisu lijkt op een mollig kussentje, met gulle strepen chocoladesaus erover en een bolletje roomijs erbij; ik proef iets te veel lange vingers en Tia Maria is ook niet mijn favoriete drank – ik heb liever meer chocolade, maar het is al met al een goede variant.
En dan zitten we, eigenlijk nog maar ruim anderhalf uur sinds we binnenkwamen, aan de koffie. Het tempo ligt wat ons betreft net iets te hoog bij De Werf: ik had bij binnenkomst nog net even tijd om mijn handen te wassen.
Grand-Café De Werf, Vissersdijk 2a, 4301 ND Zierikzee
telefoon: 0111 414244; e-mail: info@grandcafedewerf.nl www.grandcafedewerf.nl Elke dag, met uitzondering van maandag, geopend vanaf 11.00 uur. Grand-Café de Werf is redelijk toegankelijk voor mensen in een rolstoel.
Beoordeling:
Prijs-kwaliteit: * * *
Een gat in de Zierikzeese restaurantmarkt: kwalitatief goed, niet te duur met een flexibele kaart. We betaalden 77 euro voor twee
Bediening * * * *
Vriendelijk, vlot en behulpzaam.
Entourage * * * *
Een droompand op een mooie plek, vlak buiten de Zuidhavenpoort. In de zomer is het terras open.
Conclusie:
Een Italiaan met een Hollands karakter, geschikt voor een breed publiek, zonder te grote concessies te doen.
Sorteer reacties
