Onderbroekenlol, stond er boven een column van Willem van Dam. Hij bracht zijn jeugdherinnering aan de roze slipjes van Nellie van de Reepe terug naar het heden.
Zie ook:
Er leek niets aan de hand, tot de telefoon die ochtend op de redactie ging. "U spreekt met Nellie van de Reepe", klonk het, ofwel Nellie de Bliek-van de Reepe, uit Zuidzande. Zij was die ochtend al vroeg gebeld door een vriendin: "Ik wist wel dat je niet zo'n braaf meisje was, maar ik had nooit gedacht dat je zoiets zou doen."
Nellie had de column nog niet gelezen, maar toen ze las wat 'zoiets' was, was ze met stomheid geslagen.
De Nellie uit de column liet voor een stuiver in een duister poortje haar broekje zien aan de jonge Willem en soms gingen de tieners nog een stapje verder.
Willem schreef niet over deze Zeeuws-Vlaamse Nellie (68). Het was in de Randstad, waar hij opgroeide. "Ik weet nog precies waar het was. Ik had misschien beter haar achternaam kunnen weglaten. Maar ik vind het een mooie naam en die hoort bij het meisje met het slipje en de vlinders. Het is puur toeval dat er nog een mevrouw is met die naam", zegt hij.
Niemand in de omgeving van Nellie heeft ook maar een moment gedacht dat Nellie de Bliek-van de Reepe, de Nellie uit de column was. "Maar toch ben ik not amused", zegt ze. Daar komt bij dat ze absoluut niet houdt van moppen die seksueel getint zijn. "Als dit humor is, dan is dit mannenhumor. Mijn man reageert heel anders op deze column. Die vindt dat ik me niet druk moet maken. Je weet toch beter, zegt hij."
Even later zegt ze: "Onderbroekenlol is geen humor. De kop was goed."
