Deze week kwam ik op de website terecht van de Stichting Landschapsbeheer Zeeland (SLZ) om iets meer te lezen over de boerenerven in Zeeland, die meedingen naar de Erftrofee van Zeeland, een initiatief van de SLZ.
Er stonden mooie foto's van de genomineerde erven op de site en onder de oproep om te stemmen op 'het mooiste, groenste, rijkste, lieflijkste boerenerf in Zeeland?', stond de tekst: Houtwallen: zonde om te verwijderen! Hoe zat het ook weer met die houtwallen? Begin dit jaar hoorde ik in een week, twee met elkaar conflicterende berichten. Eén kwam uit Schouwen-Duiveland.
De gemeente had besloten om het verwijderen of afgraven van beplanting op
houtwallen vergunningvrij voor particulieren te maken. Het andere bericht
kwam van een gemeente buiten Zeeland, waar juist gepleit werd voor het
herstel of de aanleg van natuurlijke erfafscheidingen, in de strijd tegen
onder meer prikkeldraad. Twee gemeenten, twee visies.
De houtwallen van tegenwoordig brengen afwisseling in het landschap en ze
geven vogels, insecten, reptielen en klein wild beschutting. Volgens de SLZ
groeien er ook nog eens bijzondere planten op.
De SLZ vreest voor het voortbestaan van de eeuwenoude landschapselementen nu
Schouwen-Duiveland de verordening heeft ingetrokken. Dat zou doodzonde zijn.
Er is nog meer. Houtwallen dringen de noodzaak terug om een erf met
prikkeldraad te omheinen. Hoe minder prikkel- of schrikdraad, des te kleiner
de kans dat een hert in het prikkeldraad verstrikt raakt.
Werd laatst niet in een Zeeuws duingebied een damhert dood gevonden met een
stuk schrikdraad in z'n gewei, om z'n bek en diep ingesneden in zijn hals.
Was dat niet bij Renesse, in Schouwen-Duiveland?
Sorteer reacties
