Tekstgrootte

Een behulpzame autochtoon wil verdwaalde fietsers, ongevraagd de weg wijzen. Tot een gesprek komt het niet, want de fietsers snellen weg. Bang om aangevallen te worden? De reclame is confronterend, slaat aan, maar is ook betuttelend.

Sire, de Stichting Ideele Reclame, zit achter de campagne. Zij wil maatschappelijke thema's aanpakken en bijdragen aan een vitale en betrokken samenleving. Dat doet Sire ook. Er wordt veel over geschreven en de campagne is genomineerd voor een prijs onder vakbroeders, de ADCN-jaarprijs.

Aardig zijn stuit op onbegrip. Een automobilist wil een automobiliste erop wijzen dat haar tas nog op het dak van de auto staat. Ze vlucht voor de enge man, met de tas nog op het dak. De achterliggende gedachte van de campagne is dat het 'helpt als we aardige mensen aanmoedigen in plaats van ontmoedigen'.

Het heeft geen zin om met de vinger te wijzen naar de botterik die de 'attenterik' afsnauwt, alleen maar omdat hij zijn stoel aanbiedt. De vriendelijke man verdient een steuntje, even als de 'wegwijzer' en de 'complimentenmaker', die zonder bijbedoelingen zijn waardering uitspreekt voor een vrouw, maar op onbegrip stuit.

De aardigen, zoals 'de groeter', de vrouw die iedereen een prettige dag toewenst en 'de uitdeler', die werklui kopjes koffie aanbiedt, mogen nooit verloren gaan. De campagne wordt betuttelend als je de gebruiksaanwijzing leest 'hoe om te gaan met aardige mensen'. Op de site van Sire staat: Sta de autochtone 'wegwijzer' gewoon te woord. 'Ze hebben meestal geen kwaad in de zin. Uit laten praten (ook als er aan de routebeschrijving geen touw valt vast te knopen) en vriendelijk bedanken. Zo makkelijk is het."

Het staat er echt. Daar word ik nou treurig van.

  Sorteer reacties

Reageren