Ongetwijfeld heeft het inzenden van ingezonden brieven in de vorm van 'elfjes' bij jullie de reactie ontlokt: 'Wat een eigenwijze vent.
Wat een aanhouder", zo begint Guus Langeraert uit Oostburg zijn mail. Hij stuurde een aantal elfjes naar de krant, maar het was niet altijd eenvoudig om de bedoeling daarvan te doorgronden. Belangrijke reden was dat ik niet eerder van het bestaan van elfjes had gehoord. 'Lezers schrijven' is bedoeld om puntig en treffend een boodschap over te brengen. In poëzie is dat lang niet altijd uitgangspunt.
Langeraerts reacties op de beslissing om zijn elfjes niet te plaatsen is dat een elfje juist een krachtig instrument is om gedachten te ordenen en om die kernachtig weer te geven. Daarvoor moet je wel de spelregels weten. Langeraert mailde dat het een dichtvorm is waarin in elf woorden een gedachte, een gevoel, een mening weergegeven wordt.
Met die wetenschap kijk je met andere ogen naar een van zijn elfjes:
"Waterdunen!
385.000 bezoekers?
regelmatig overvolle fluisterboten? regelmatig leegstaande luxe bungalows?
dubieus!"
Vaak hebben het eerste en het laatste woord een paradoxale betekenis, óf heeft juist het eerste woord veel met de conclusie te maken. Guus Langeraert inspireerde mij:
"dieprood
mijn wens
vanaf de overkant
aan u te vragen:
stoppen?"
