Zuster Cyrilla haalde van achter een medicijnkast een stuk strokarton tevoorschijn.
Het was in 1969, in een ziekenhuis in de buurt van Mwanza, Tanzania. ,,Hier moet u op schilderen", zei ze. Ze vertelde wat ik moest schilderen en ik schilderde met Oost-Indische inkt een vrouw met een kind aan de borst. De vrouw en haar kind vielen nogal zwart uit. De vrouwen daar bij het ziekenhuis waren wel donker, maar niet zo zwart. Ik had nog wat witte plakkaatverf en daarmee schilderde ik een flesje melk en een blikje melkpoeder.Het ging om het maken van voorlichtingsmateriaal. Cyrilla was een voorstandster van borstvoeding. ,,Flesvoeding is onhygiënisch", legde ze uit. ,,In de dorpen waar de vrouwen wonen is geen goed water, soms scheppen ze het gewoon uit het meer en van zorgvuldig uitkoken van flesjes komt niets. U moet een rode streep door het melkflesje schilderen", zei ze. Omdat ik geen rode verf had, gaf ze me een rode jodiumtinctuur en daarmee zette ik een streep door het melkflesje. Ik gaf de vrouw grijze kleding met daarop witte bloemen en met wat jodium schilderde ik de bloemknoppen. De vrouwen daar in de buurt van het ziekenhuis zagen er wel mooier uit. Hun kleding bestond uit een grote kleurige lap die ze om hun lichaam wikkelden. Om hun hoofd knoopten ze een doek. Die doek had niets met godsdienst te maken, ze droegen die omdat ze het mooi vonden. Cyrilla droeg een lichtblauwe sluier met een witte rand, dat hoorde bij haar uniform en dat had wel iets met haar godsdienst te maken. Niemand die zich daaraan stoorde. Ik gaf de vrouw op mijn schilderij maar een grijs gebloemd doekje dat als het ware om het hoofd was geknoopt. Er staken twee punten uit die een beetje vreemd uitvielen en iets van konijnenoren hadden. Cyrilla vond de tekening heel bruikbaar en ging er meteen mee aan de slag.
De vrouwen lachten hard toen ze de tekening zagen.
Sorteer reacties
