Kleine Frank (3 jaar) had vlak voor hij naar Australië ging een nieuw koffertje gekregen. Het was rood en had wieltjes en een uitschuifbaar handvat. Parmantig en doelbewust stapte hij ermee over het station van Vlissingen en op Schiphol, op weg naar Australië. In de trein had hij al naar Australië uitgekeken.
Toen we in Middelburg stopten, dacht hij dat hij al in Australië was.
Middelburg zag er in zijn ogen waarschijnlijk vreemd genoeg uit.
Bij de balie van de vlieghaven, waar de plaatsbewijzen werden gecontroleerd
door vrouwen die in een hemelsblauw uniformgekleed waren, werd tot zijn
grote schrik zijn koffertje op de bagageband gezet. Toen hij dat zag,
barstte hij in snikken uit. Nu leek hij zijn koffertje al meteen kwijt te
raken, nog voordat hij in Australië was!
De KLM-mevrouw zette de band ogenblikkelijk stil en troostte hem. Ze legde uit
dat hij zijn koffertje later, in Australië, wel terug kreeg. Hij mocht
enkele nummertjes op zijn mooie koffertje plakken en hij mocht helpen om een
oranjegele label aan het hengsel te doen.
Zijn rugzakje mocht hij wel mee in het vliegtuig nemen. Daarin zaten zijn
lievelingsautootjes en boekjes en kleine verrassingen voor in het vliegtuig.
Ook daar kwam zo'n kleurig labeltje aan en daarna mocht hij op een knop
drukken.
De bagageband zette zich weer in beweging en het koffertje gleed weg.
Nog voor het om de bocht verdween, zwaaide de mevrouw naar het koffertje en
maakte zo aan Frank duidelijk dat hij dat ook kon doen: dag koffer, tot
ziens in Australië! Daarna was het leed geleden, Frank huilde niet meer.
Frank is uiteindelijk goed in Australië aangekomen en zijn mooie rode
koffertje ook. Erin zaten de kleren die hij voorlopig moet dragen, want zijn
andere spullen zitten in een container op een schip en dat is nog onderweg.
