De periode van examens doen, herinner ik me als een zenuwentijd.
Je probeerde nog wat leerstof te herhalen, nog wat Duitse woordjes of data over de Reichsdeputationshaubtsluss, de Krimoorlog of over de winning van bauxiet in Suriname, de kwadraatformule van Ferguson Spencer of wat Latijnse stamtijden erin te stampen en je deed wat rek- en strekoefeningen. Tijdens de examens brak het zweet je af en toe uit.Dat kwam natuurlijk ook omdat het zomer was en mooi weer. De frisse wind en de regenwolken hielden zich even in, totdat je vakantie had en aan een fietstocht wilde beginnen.
Ik herinner me ook nog een mondeling examen waarbij me gevraagd werd hoe dik het boek was dat ik gelezen had. Ik antwoordde, de dikte met mijn vingers aanduidend, zo dik ongeveer. Ik heb geen idee meer of het antwoord goed werd gerekend. Veel van wat je in de loop der jaren geleerd had, was je trouwens ook snel weer vergeten.
Ik herinner me ook geen eindexamenfeest. Volgens mij deden we daar toen niet aan. Bovendien was er ook niet veel tijd om feest te vieren, want er was al gauw weer een andere beproeving: het zoeken van werk. Dat leek wel sterk op examen doen. Je kwam als het ware van de regen in de drup.
Je trok je beste kleren aan, je poetste je schoenen en je kamde je haar nog eens extra. En weer werden er allerlei slinkse vragen gesteld: waarom je zo'n laag punt voor Duits had en of je stipt was en over voldoende doorzettingsvermogen en enige ervaring beschikte en of je bezwaar had tegen overwerk. En dat terwijl je nog niet eens werk had! En of je er wel van op de hoogte was dat er een proeftijd gold en dat je niet zomaar kon opzeggen. En dat er over een week of zo wel beslist zou worden of je aangenomen was. Of juist niet, maar dan hoorde je helemaal niets meer.
