Tekstgrootte

Waarom is niet helemaal duidelijk. Het gaat om een plek in onze tuin waar rabarber groeit en een moerbeiboompje staat. Er staan ook wat bloempotten. Volgens mij lijkt dat stuk tuin helemaal niet op Australië. Sinds onze kleinzoon Willem weet dat hij naar Australië gaat verhuizen, is er echter veel Australië in zijn leven gekomen. De verhalen die ik hem 's avonds als hij naar bed gaat, moet vertellen, gaan daarom ook nogal eens over Australië. Zijn knuffel is een lichtblauwe kangoeroe. "Opa Wim", zegt hij dan, "vertel maar over Australië." Het verhaal moet zich dan in Australië afspelen en het gaat daarom ook nogal eens over kangoeroes die daar dingen doen, haasje over spelen bijvoorbeeld en over Australische sprinkhanen die hoger kunnen springen dan wie ook en zo over de kangoeroes heen kunnen springen. Dat is voor hen zo gemakkelijk als wat. Een fluitje van een cent. Soms komt er uit een poel modderwater een grote zoutwaterkrokodil opduiken die een klein kangoeroetje wil opeten. Dat is wel schrikken, maar kleine Willem kan dat nog net door de vingers zien. Maar hij houdt absoluut niet van bosbranden. "Opa", zegt hij, "die krokodil dat mag, maar er mag geen bosbrand komen." Dat eenmaal gezegd, mag er zelfs niet een heel piepklein vuurtje in het verhaal voorkomen. Zelfs niet als er een geruststellend zwart regenwolkje vol bluswater aan de helder blauwe Australische hemel verschijnt. Of als er een olifant komt met een lange snuit. Met dat laatste is kleine Willem het helemaal niet eens. Olifanten wonen volgens hem in Afrika, en niet in Australië. Ik laat de kangoeroes aan het eind van het verhaal dan maar gewoon in een kring zitten rond een kampvuurtje dat uit is. Het rookt niet eens. Ze zingen dan een meerstemmig kangoeroe lied in het licht van een Australische maan. Meestal gaat Willem daarna tevreden slapen. Zijn dromenland zal wel sterk op Australië lijken. Dat kan niet anders.

Meer Wim Hofman

• ma 06-02 Dichter
• ma 30-01 Strip
• ma 23-01 Oman
• ma 16-01 Nootje

Reageren