Tekstgrootte

Ze zijn klaar voor de badgasten. De strandhuisjes staan er al een tijdje, de prullenmanden zijn keurig in de rij gezet en hier en daar liggen zelfs vlonders zodat je gemakkelijk over het zand kunt lopen of rennen. Vooral het Nollestrand, hier bij Vlissingen, ligt er opgeruimd en verfraaid bij, zeker sinds de dijkverzwaring en de aanvoer van grote hoeveelheden zand. Vroeger was het een glamourloos strand, een lidteken van de Tweede Wereldoorlog, ontstaan na het dichten van de weggebombardeerde dijk. Lang stonden er nog, aan de kant waar nu het windorgel staat, boomstobben waaraan zeegras groeide, er lagen een paar bossen prikkeldraad die je alleen bij laagwater kon zien en die, als de zon scheen oranjekleurig werden, zo roestig waren ze. Aan de andere kant van het strand lag een rupsvoertuig dat ondersteboven was gekanteld, weg te roesten en daar vlakbij stond op het strand een betonnen caisson. Het was afkomstig van de kunstmatige haven bij Arromanches in Normandië, ooit door de Engelsen daar aangelegd. Bij het moeizaam dichten van de dijk tijdens een zomerstorm was het caisson echter weggeslagen. Een echt oorlogsmonument vond ik dat altijd. Maar op een dag was het kapot geslagen en aan de grond gelijk gemaakt. Niet dat het een verbetering was, want de brokstukken met het betonijzer dat er hier en daar uitstak, waren akelige obstakels bij het zwemmen. De resten zijn nu geheel en al onder het zand verdwenen. Aan die kant van het strand moest je toen toch niet zijn, want er werd veel van het uit de duinen afkomstig puin van Duitse bunkers gestort. In mijn jeugd was het Nollestrand wel een fijn en avontuurlijk speelterrein. Je kon er vuur maken, er spoelde toen nog veel wrakhout aan. En ik herinner me dat we er ooit een meisje in het zand begroeven. Op haar graf legden we zeesterren en schelpen en wier. Het zag er prachtig uit. Alleen haar lachende hoofd stak nog boven het zand uit.

Meer Wim Hofman

• ma 06-02 Dichter
• ma 30-01 Strip
• ma 23-01 Oman
• ma 16-01 Nootje

Reageren