Eerst waren Sinterklaas en zijn knecht Piet geheimzinnige wezens.
Zij bewogen zich onhoorbaar en onzichtbaar door de nacht, haalden de wortel weg die je in je schoen had gestoken en brachten, als je braaf was geweest, een kleinigheid. Vooral de ochtend van de zesde december was iets waar je vol spanning naar uitkeek. Ik herinner me nog wel hoe we op die kille donkere ochtenden een geel of roze suikerbeest vonden, een houten jeep met van achteren een reservewiel en een jerrycan en met op de motorkap een witte ster, zoals de legerwagens in de straat die ook wel hadden. Verder waren er dikwijls pepernoten of schuimpjes of chocolade beestjes. Sinterklaas bracht in zijn grote goedheid ook ooit het boek: De wonderlijke avonturen van mijnheer Prikkebeen. Dat begon zo: 'Ken je nog de zonderling, die maar niets dan vlinders ving?' Het hele verhaal was op rijm, 189 bladzijden lang en op elke bladzijde stond wel een tekening! Er kwam een grote walvis in voor en het ging over verliefdheid en over zeerovers en er werd heel veel in gerend.Sinterklaas kregen we aanvankelijk nooit te zien. Ik kwam hem pas tegen toen ik een jaar of negen was en dat was een onaangename ontmoeting: Sinterklaas betichtte mij van iets dat ik me niet meer herinnerde en Zwarte Piet sloeg me daarop met zijn roe, bestaande uit een bos samengebonden twijgen, op mijn vingers. Dat was schrikken en het was grievend en ook pijnlijk. Ik betreurde toen ook wel dat Sinterklaas zo'n concrete en tastbare vorm had aangenomen. Misschien was het beter geweest als hij en zijn knecht van die geheimzinnige, schimmige en onzichtbare figuren waren gebleven die in de stikdonkere nacht hun wonderlijke werk doen. En, zo bedenk ik nu, we hadden dan misschien ook niet die merkwaardige politiek hypercorrecte discussies gehad over de huidskleur van Piet. Ja, misschien moeten Sint en Piet weer terug naar de roetzwarte nachtelijke duisternis.
