Begin deze week kreeg het alarmnummer 112 er een broertje bij: 144. Konijn uit hok ontsnapt? Bel 144! Kat in de boom? Alarmeer 144! Uitgebroken neushoorn in het perkje voor uw huisdeur gesignaleerd? Roep de hulp van 144 in! Dinsdag werd het meldpunt '144, red een dier' opengesteld.
En dat hebben ze geweten, daar op de alarmpost in Driebergen. Al op de eerste dag kwamen er bij de centrale vele tientallen telefoontjes binnen. En het waren, verklaarde een functionaris van het Korps Landelijke Politiediensten in de Volkskrant, heus niet alleen maar grapjassen die aan de lijn hingen.Met de inbedrijfstelling van het meldpunt dierenleed wordt vooruit gelopen op de komst van vijfhonderd animal cops. Dat zijn geüniformeerde beambten die u en mij straks vermanend zullen toespreken als we het zand in het kooitje van onze kanariepiet niet tijdig hebben ververst, vergeten zijn de goudvissenkom schoon te maken, of - ook heel erg - de kat per abuis een schoteltje verzuurde melk hebben voorgezet.
Overdrijf je nou niet een beetje, Van Dam? Zeker. Maar een tikje lachwekkend vind ik het wel.
Zolang er nog bejaarden op straat worden beroofd, blinden met vuurwerk worden bekogeld, peuters worden misbruikt, verstandelijk gehandicapte vrouwen worden verkracht, jeugdig schorriemorrie de buurt terroriseert en predikanten het kastijden van 'zondige kinderen' propageren, heeft de politie wel iets beters te doen dan het opsporen van een verdwaald konijn. Zou je zeggen.
Zo niet de Partij voor de Vrijheid.
De dierenpolitie (door ex-hoofdcommissaris Welten van Amsterdam ooit cynisch aangeduid als de 'caviapolitie') is vooral op initiatief van de Club van Wilders tot stand gekomen. Apetrots rammen Geert en de zijnen zich op de borst: 'dat hebben we toch maar mooi voor elkaar gekregen'.
Ja, ja.
Alle asielzoekers het land uit!
Maar kom niet aan het kanariepietje van Geert.
