Mag ik weer bij jullie komen wonen?, vroeg ze met een dun stemmetje.
Daar stond ze, onze jongste dochter. Ongeveer zes jaar geleden had ze het ouderlijk nest verlaten om met haar vriend samen te gaan wonen. Helaas, de relatie is stukgelopen en hun huis moet worden verkocht. Nu is ze wanhopig op zoek naar een nieuw onderdak. Dat is niet eenvoudig. Een koopwoning kan zij niet betalen en huurwoningen zijn bij ons op het dorp een schaars goed. Wat doe je als je dochter met haar zoontje van nog geen vijf op de stoep staat? Je zwaait de deur open en zegt: 'Kom er in, meid'.Sindsdien is het gedaan met de rust in Huize van Dam.
Het kamertje waarin zij vroeger sliep en dat de laatste jaren dienst deed als opslagruimte moet opnieuw als slaapvertrek worden ingericht. Dat betekent: veel wegdoen. Héél veel wegdoen. Het Leger des Heils is er goed mee. Zakken vol met kleding en schoenen wachten op transport naar het Heilsdepot. Er moet met huisraad worden gesleept, geschilderd en behangen. Er moeten lampen worden gemonteerd, de tv-kabel moet worden verlegd.
Het andere kamertje, dat was volgestouwd met dozen familiekiekjes, verstofte administratie, vergeelde krantenknipsels, oude draaitafels en allerlei andere spullen waarvan wij het bestaan geheel waren vergeten, moet eveneens worden ontruimd. De kleine Luca moet tenslotte ook ergens slapen. En voor zijn speelgoed dient ook een plaatsje te worden gevonden.
- En de konijnen Woezel en Pip, mogen die ook bij jullie komen wonen?
- En Spider de poes?
Pffft, na de dood van onze hond Biggles hadden we ons heilig voorgenomen geen huisdieren meer te nemen. Maar wie zou een blond jongetje met grote blauwe ogen z'n konijnen en poes misgunnen? Dus: laat maar komen dat konijnenhok en die poezenmand.
De verhuizing is inmiddels in volle gang en over een dag of wat nemen ze hun intrek: dochter Eef, kleinzoon Luca, Woezel, Pip en Spider.
Dan hebben we weer een huis vol.
Hoe verdrietig de aanleiding ook is, gezellig is het wel.
