Het stond in de krant: 'Nederland verwerkte het verlies van de WK-finale relatief rustig.
In Amsterdam werden twaalf mensen gearresteerd, in Den Haag zestig, in Utrecht dertig en in Rotterdam twintig. Een 22-jarige Zwollenaar bedreigde na de finale omstanders met een pistool'. Godsammekrake. Bijna 125 arrestaties en een malloot die met een pistool staat te zwaaien. Dat heet tegenwoordig 'relatief rustig'. We zijn geheel van het padje geraakt. In de buitenlandse media werden de verrichtingen van onze Nationale Elf volledig afgekraakt, voetbalprofessor Cruijff oordeelde eveneens vernietigend ('Oranje speelde hard en grof'), maar onze eigen minister-president zwaaide blij met koninklijke onderscheidingen, sprak op het Catshuis vol trots over een grandioze prestatie en een geweldig feest. Nou, wat míj vooral van het WK is bijgebleven, is de karatetrap die Nigel de Jong in de finale uitdeelde aan Xabi Alonso. Als we straks een kans willen maken op het WK-karate, dan weet ik wel wie we daar heen moeten zenden.
Honderdduizenden Oranjefans reisden naar Amsterdam af om hun losers te huldigen. Geen beker winnen en toch net doen alsof je kampioen bent geworden, dat is pas echt een grandioze prestatie.
Het verlies van Oranje heeft ons een trauma bezorgd, las ik ook. Onze gemoedstoestand schijnt zelfs dermate ernstig te zijn, dat SBS6 het noodzakelijk achtte om een psychologe te laten opdraven om ons uit de put te praten. 'We moeten ons hernemen', hoorde ik haar zeggen. En: 'We moeten blij zijn dat we het zover hebben geschopt.' Nee, ik ben dinsdag niet naar Amsterdam getogen. Ik ben lekker gaan vissen, op een mooie stek, vlak bij Oudelande. Zalig zonnetje, weldadig windje, prachtig zicht op zeereuzen die traag over het water glijden.
Wat gevangen? Helemaal niks. Kan me geen fluit schelen. Ik heb mijn trauma, daar op die dijk langs de Westerschelde, in alle rust verwerkt. En daar had ik echt geen psychologe voor nodig.
Sorteer reacties
