Goedemorgen majesteit, Dat wordt me het dagje wel. Ik begrijp best dat u er als een berg tegenop ziet.
Hoe oud bent u inmiddels? Ik weet dat het van weinig wellevendheid getuigt om dames naar hun leeftijd te vragen, maar als ik het goed heb, bent u de zeventig jaren inmiddels gepasseerd, waarvan u er dertig op de Troon heeft doorgebracht. Dat lijkt mij een kwelling, zo'n troon zit niet makkelijk. En dát dertig jaar. Klinkt als levenslang. Goed, er zijn vele voordelen aan uw positie verbonden: u hoeft nooit uw eigen ontbijtje klaar te maken, er staat altijd wel een lakei paraat om uw pumps te poetsen, u hoeft zich nooit zorgen te maken of u de hypotheek kunt aflossen. Maar pfff, de prijs die u daarvoor moet betalen is hemeltjehoog.
U heeft al heel wat kopjes thee moeten drinken met politici van wie ik vermoed dat u ze diep in uw hart het liefst van uw paleistrappen had geschopt. Maar ja, dat mag niet, hè? Koekhappen, ja, dat mag u. En in een glanzende koets door de Hofstad rijden als u voor de zoveelste keer een toespraak moet houden die door anderen is geschreven. U mag beminnelijk knikken naar vlaggetjeszwaaiend volk dat zich achter dranghekken heeft verzameld. En zodra u ook maar iets doet dat niet iedereen welgevallig is, verschijnen in De Wereld Draait Door of bij Pauw & Witteman bozige mevrouwen en meneren die foei en bah zeggen.
Morgen treedt u op te Wemeldinge en Middelburg. Kost een kapitaal. Er zijn van die droefsnoeten die roepen dat u dat zelf moet betalen. Laat ze lullen; alsof u voor uw eigen lol de hele dag gaat lopen wuiven, glimlachen en het zoveelste klompendansje moet aanzien.
We zullen elkaar morgen niet treffen. Ik blijf lekker thuis met een goed boek en een glaasje witte wijn binnen handbereik. Ik ben er vrijwel zeker van dat u dat ook het liefst zou doen. Maar uw plicht roept, hè? Sterkte!
Met onderdanige groet.
