Ach gut, die foto. Kijk ze staan. Zij: achttien jaar, superslank, stralend, lange witte bruidsjapon, een feestelijke coiffure.
Hij: net in de twintig, strak gesneden pak, forse bakkebaarden, blond haar dat tot zijn schouders reikt.Soms, een doodenkele keer, halen we de foto nog wel eens tevoorschijn en dan kijken we elkaar glimlachend aan. "Weet je nog?"
De trouwfoto werd op 9 december 1971 gemaakt, op een grasveldje voor het dorpshuis te 's Heer Hendrikskinderen. Daar, in dat dorpshuis, hielden wij die dag onze huwelijksreceptie. Erg veel soeps was het eerlijk gezegd niet. Meer dan een paar honderd gulden hadden we niet te besteden, dus konden we onze gasten in het sfeerloze zaaltje weinig meer aanbieden dan een glaasje naar azijn smakende Pinardwijn (uit kartonnen pak; één hele liter voor f 1,98), een bitterbal, een kroket, een handjevol zoute pinda's en (naar keuze) een broodje kaas/ham.
Dat was vorige week vrijdag op de kop af veertig jaar geleden.
Zie wat er uiteindelijk van kwam: vier fantastische kinderen, acht prachtige kleinkinderen, twee stoere schoonzoons en een schat van een schoondochter.
Het voorbije weekeinde vierden wij met onze complete aanhang onze robijnen bruiloft, in een kast van een villa op de top van een berg in een lichtbesneeuwd Sauerland.
"Ha fijn opa, we gaan lekker sneeuwballen gooien", jubelden de kleinkinderen toen ze 's morgens in alle vroegte de gordijnen van de slaapvertrekken open schoven.
Voor mevrouw Van Dam had ik een geschenk gekocht als beloning voor al die veertig jaren die zij het met mij wist uit te houden. Een beeldje is het, gemaakt door de Goese beeldhouwster Frida van Overbeeke-Verschuur. Het heet 'gezette liefde'; een echtpaar op leeftijd, dat - gezeten op een bankje - knus tegen elkaar aanleunt.
Een bronzen beeldje, weliswaar.
Maar voor mij is dat bruidje van toen ook na veertig jaar nog altijd goud waard.
Sorteer reacties
