Gisteren kregen wij een e-mail: een foto van ons kleine nichtje, in haar hand een afbeelding van een Zwarte Piet.
Met een glimlachje dat tussen triomfantelijk en beschuldigend in zweefde, wees ze recht de camera in. Erboven hadden haar ouders in grote letters geschreven: SARAH KENT HET GEHEIM!!Pfff. Wat een opluchting. Sinterklaas, dat is voor mij een tijd van op eieren lopen. Een faux pas ligt voortdurend op de loer. Zo dacht ik eens gezellig samen met zoon Wolf te gaan kijken naar de speelfilm Alles is Liefde. Voor alle leeftijden, stond er op.
De film was nog maar net begonnen, of een opgewonden stem begon in de voice over te verkondigen dat Sinterklaas niet bestaat. Ik wist niet hoe snel ik op 'stop' moest drukken.
Bij ons thuis wordt nog serieus geloofd, maar het is kantje boord, merk ik wel. Een paar dagen geleden werd het even precair. Mijn zoon beet het hoofd af van de chocoladepiet die hij die morgen in zijn schoen gevonden had, kauwde even bedachtzaam, en zei toen: "Zeg eens eerlijk, mam. Heb jij die in mijn schoen gedaan?"
Het angstzweet brak me uit. Gelukkig dat ik hem met de hand op het hart kon bezweren dat ík het niet geweest was, want ronduit liegen valt mij zwaar.
Maandagavond speelde ik wél voor Zwarte Piet. De volgende morgen kwam mijn zoon verbaasd binnenrennen met zijn schoencadeau: een chocoladelolly. In de vorm van een kerstman. Oeps. "Sint heeft Wolf een kerstmanlolly cadeau gedaan. Raar he?", zei mijn man, en keek mij doordringend aan.
Hij vindt mij als Piet geen knip voor de neus waard. Ik vergeet namelijk de appel uit de schoen te halen (zoals iedereen weet, wisselgeld voor het geschenk) en leg de wortel steeds weer terug in de groentenmand. "Hebben we nog een wortel voor het paard, mam? Hee! Die ziet er net zo als die van gisteren!"
Ach ja. Volgend jaar is het voorbij. Voor altijd.
Sorteer reacties
