Een van de vele eigenaardigheden van Andy Warhol was dat hij uitnodigingen, tekeningetjes, reclamefolders en wat al niet bewaarde in dozen: tijdcapsules, noemde hij die. Ik heb ook zo’n tijdcapsule: een bakje in de hal, waar van alles ‘even’ in wordt gelegd. Deze week heb ik mijn time capsule maar eens uitgeruimd.
Het gaf een fraai beeld van alledaags leven. Een kleine greep uit het bakje:
Uitnodiging van de ruilwinkel in Goes, om op 3 september 2011 aanwezig te zijn bij de feestelijke opening.
Een foldertje van het Prijzenpoetsfestijn van Plenty, met mijn eigen unieke code.
Een bestelbon van kinderpostzegels, d.d. 28 september 2011.
Een folder over het Japanse Maanfeest op 12 september 2011 in het arboretum te Kalmthout. (Taiko-optreden gemist. Potjandorie.)
Kaarten van mijn tandarts: onze gebitjes zijn alweer een half jaar niet gecontroleerd. (Ik dacht al: wanneer moeten we er weer eens langs?) Een lot, van de Grote Clubactie. Of nee: ‘Dit is niet uw lot, maar een bedankbriefje.’ Een voddig, in vieren gevouwen papiertje over percussielessen in Den Haag (met op de achterkant het mailadres van cabaretier Marcel Verreck). De heuglijke aankondiging van een geboorte. Het telefoonnummer van Leo Unland (naar verluidt zeer goed in het repararen van buizenradio’s). Een zegelkaart van Grillmeister (die helaas nooit meer vol zal raken). De Smurfbode van 6 augustus 2011; het telefoonummer van Yvonne Bliek, Exclusieve Lingerie op Maat; en een miniboekje ‘handleiding voor het oecumenische Rozenkransgebed, geïnspireerd door de boodschap van Fatima’.
Ik zal nu maar stoppen.
Wat een mens zoal verzamelen kan, in een klein bakje!
Bijna had ik het allemaal opgeruimd, maar dat heb ik niet gedaan. Nee, ik heb alles in een doosje gestopt. En dat begraven in de tuin. Wat zullen ze opkijken, over honderd jaar.
Sorteer reacties
