Voor mijn dagelijkse boodschappen neem ik altijd ruim de tijd.
Snel met een boodschappenlijstje door de super racen lijkt misschien praktisch, maar je weet nooit wat je écht nodig hebt tot je alle aanbiedingen hebt gezien, vind ik. Het kloppend hart van AH is, wat mij betreft, de bak met koopjes. Alles daarin is met een kortingssticker beplakt. "Jouw favoriete merk", merkt mijn partner dan snedig op. Een korting van 35 procent! Dat maakt een bezoek aan AH dus eigenlijk nog voordeliger dan inkopen doen bij de Lidl. En toch is het niet de korting die mij naar AH lokt, maar het vooruitzicht van een avontuurlijke avond. Het zijn bijna altijd incourante artikelen in die bak, met bovendien een strategisch geplakte sticker. Zo komt vanavond iets ter tafel uit een blik met een lachende Chinees - geen idee wat er nou eigenlijk in zit.
Vele uren heb ik doorgebracht voor de grabbelton van AH, starend naar ingrediëntenlijsten om te achterhalen wat ik nu eigenlijk in mijn handen had. Normaal kijk je dan vóórop het artikel, maar bij AH plakken ze daar nagenoeg consequent de kortingssticker. "Dan haal je toch gewoon die sticker eraf", zei een vriendin, om van mijn obsessieve gezeur over de kortingsstickers af te zijn. Ik schudde mijn hoofd over zoveel onbegrip. "Hallo! Die stickers bestaan uit veertien stukjes!"
Het raadsel van de 35-procentstickers liet me niet meer los.
Wat zat er achter? "Misschien een melige werkstudent", opperde mijn vriendin ten einde raad.
Ik legde deze theorie voor aan een medewerker van AH. Hij keek verbijsterd van mij naar het flesje met Arabische letters, waarop om de sticker heen nog net de letters Midd en tah te lezen waren en schudde heftig van nee. Van kwade opzet was geen sprake. "De kortingssticker", legde hij geduldig uit, "mag niet op de barcode geplakt worden. En dus wordt-ie op de voorkant geplakt."
Ik moest het toegeven: daar was goed over nagedacht.
Sorteer reacties
