Een paar uur voordat zich in Vlissingen de zoveelste schietpartij voordeed, zat ik in de kerk.
Voor mijn werk, zal ik er maar snel bij zeggen vóór ik beticht wordt van schijnheiligheid. Het was een jazzkerkdienst. Maar als je mij vraagt wat ik achteraf het mooiste vond, zeg ik: niet de muziek, maar de preek. Die ging over (vermeende) onrechtvaardigheid en de wrok die dat op kan roepen. Over gevoelens van vijandschap en de wens om te vergelden, in plaats van te vergeven, zoals Mattheüs predikt.
Het komt best voor dat ik, na een onaangename ervaring, deze of gene naar de andere kant van de aardbol wens. Maar om hem nu direct dóód te schieten, vind ik wat ver gaan.
Op straat heersen andere mores: oog om oog, tand om tand. Eén foute opmerking of als respectloos ervaren blik en je kunt klappen krijgen. Op zich onbeduidende ruzietjes waren in het verleden al aanleiding voor schietpartijen in Vlissingen.
Het Vlissingse Middengebied, dáár had Mattheüs eens moeten preken:
En ik zeg jullie: heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen. (...) Is het een verdienste als je liefhebt wie jou liefheeft? (...) En als jullie alleen je broeders en zusters vriendelijk bejegenen, wat voor uitzonderlijks doe je dan?'
'Conjo! Je vijanden vergeven? Bizar, die torie! Seiko brada die swa! Ik zweer je! Als een vriendje aan mijn dushi komt, pomp ik die kill neer met m'n pipa, capish!'
Nee... Mattheüs was vast niet met gejuich ontvangen.
Wat nu? Het Vlissingse CU-lid Coen van Dalen waarschuwde eerder al voor symptoombestrijding. Geen samenscholingsverbod dus, maar wél scholing, werk en meer verantwoordelijkheidsbesef bij de ouderen.
Als ik daar nog een vierde puntje aan toe mag voegen: een ziekenhuis met complexe spoedeisende hulp, dáár waar de meeste 'incidenten' zijn: in Vlizzzville, die moordstad.
