Voor Halloween staat een groot feest gepland en ik zit midden in de voorpret.
Deze week viel een langverwacht pakketje in de bus, uit de USA. Leuke vampiertandjes zaten erin, die je naar believen in- en uit kan laten schieten via een slim mechaniekje. Op internet had ik al een promotiefilmpje gezien en enkele lovende recensies, waaronder eentje met de zinsnede 'vergt wel enige oefening'. Aangezien het mijn voornemen was om met de tandjes in een toespraakje te houden, had ik ze maar tijdig besteld.
Deze week nam ik tijdens een feestelijke gelegenheid de proef op de som. Ik sloop weg, propte de fangs in mijn mond en liep de kamer in. Zo vaak zwijg ik niet, maar deze keer stond ik letterlijk met mijn mond vol tanden.
Minutenlang stond ik zwijgend temidden van mijn gasten. Verwachtingsvol keken ze me aan. Ik opende mijn mond en zei:
"Challooo. Choe chaatssj chet?" Mijn hoektanden kwamen al naar beneden zakken, wat niet helemaal de bedoeling was, maar wel effect had.
Toen iedereen een beetje bedaard was, verklaarde ik bedeesd lispelend: "Chet isss voor Challoween. Ichsj moech oefenen voor een schjpeech..." Ook deze mededeling ging verloren in algemene hilariteit. "Je rechterhoektand zit lager dan de linker", merkte zwager nr. 1 behulpzaam op. Ik sloot moeizaam mijn mond.
Met de post was tevens een setje aanstekers gekomen, waarmee de illusie van vuur uit je handen kon worden gewekt. De mannen in het gezelschap, onmiddellijk gefascineerd, begonnen enthousiast te experimenteren met Zippo-brandstof. Dat gebeurde met zoveel verve, dat na een paar minuten zwager nr. 1 én de keukenvloer in brand stonden. Terwijl eerste hulp verleend werd en de rest van het gezelschap met vereende krachten de keukenvloer doofde, meldde zwager nr. 2 beteuterd dat één van de aanstekers de geest gegeven had.
Een toepasselijker einde, voor een Halloween-gadget.
Sorteer reacties
