De laatste keer dat ik een festival bezocht, was ik samen met mijn dochter.
Zij was 16 en het was haar eerste festival. Voor mij, hoogzwangere 42-jarige, het laatste. Vanwege mijn gevorderde leeftijd en dikke buik had ik een beetje het gevoel te detoneren. Maar ik sloeg me er dapper doorheen; ondanks de hitte, het feit dat ik om de haverklap naar de stinkende wc moest en dat onze tent op een schuine, met distels bezaaide helling stond, zodat we 's nachts voortdurend langzaam naar beneden gleden.
In 2004 gingen Pinkpop, Lowlands en al die andere festivals volledig aan mij voorbij, uitgeput als ik was door mijn onvermoeibare baby. Maar dit jaar las ik met groeiend heimwee over Lowlands en andere festivals. Ondertussen liep mijn dochter het ene festival na het andere af. "Wáár ga je heen?", vroeg ik deze zomer voor de zoveelste keer verbijsterd. "Fusion? Bij Berlijn?" Fusion bleek een anarchistisch festijn te zijn, waar zowaar een speciale Kinderspace ingericht was met aangepast Progammangebot en Muttischeine om op loslopende kindjes te plakken. Vandaag keert ze terug van Boom, een tweejaarlijks festival met muziek, kunst, theater, communicatie en filosofie dat gehouden wordt aan de oevers van een sprookjesachtig meer in Portugal. De energie die nodig is, komt van hergebruikte plantaardige olie, zonnepanelen en windmolens; bezoekers worden opgeroepen hun frituurvet mee te nemen en plastic verpakkingen thuis te laten, de podia worden opgebouwd van hergebruikt materiaal van andere Festivals. En kinderen? The next generation of human beings to be on this planet are at Boom, staat op de site te lezen. Festivalbezoekers kunnen hun kind achterlaten in de educatieve Baby Boom-zone, ingericht volgens de principes van de Waldorf-pedagogiek.
Lowlands is zover nog niet, las ik in een discussie over internet. En gelukkig, schrijft een moeder: 'Even een weekeindje niemands moeder zijn... zoooo lekker!'
Sorteer reacties
