Het was me het weekje wel. Een vochtig weekje, vooral.
Het begon met onze zoon, die op een buiige ochtend beteuterd de kamer binnenkwam om te vertellen dat hij een ongelukje had gehad. Dat kun je zo hebben, als je nog maar zes bent, dus haalde ik zonder ophef zijn bed af en stopte alles in de wasmachine.Die middag besloot ons lapjeskatje een plasje te doen op ons zachte, kraakheldere lits-jumeaux dekbed. Maar goed: zulke dingen gebeuren, als je nog maar een babypoes bent. Dus daar ging ik weer: dekbed afhalen en in de wasmachine. Een paar uur later hingen de druipnatte dekbedden gezellig samen buiten, waar het miezerde.
De dag erna - donkere wolken, treiterbuitjes - kwam mijn zoon aangerend. "De grijze heeft op het bed geplast!" Deze keer op het logeerbed. Ik zuchtte en begon het bed maar weer af te halen.
Speurend op het internet, op zoek naar informatie over jonge katjes die op bedden plassen, gaf ik mijn bevindingen door. "Ze moeten twéé kattenbakken hebben", riep ik naar mijn man, die het dekbed in de wasmachine propte. "We mogen niet schoonmaken met chloor en ammonia, maar wel met Biotex, want dat breekt geursporen af. Ik ga gelijk naar de winkel."
Toen ik weer voor de deur stond, met twéé pakken Biotex en extra klonterende kattenbakvulling, begon het weer te regenen.
Terwijl het derde dekbed in de wasmachine ronddraaide, sleepte ik de twee andere natte dekbedden toch maar naar binnen om ze ergens te drogen te hangen.
Die nacht droomde ik van plassende katjes, stromende regen en druipende dekbedden.
Om 5 uur 's morgens werd ik ruw gewekt door een druppel, die precies op mijn voorhoofd viel. Recht boven mij, aan het plafond, hingen er nog meer te wachten. Buiten tikte de regen op ons lekke dak.
Ik heb besloten niet te zeuren.
Pakistan. Dát is pas erg.
