Gedachteloos loop ik van het kopieerapparaat naar mijn bureau terug. "Niet zo boos kijken!", roept een collega me achterna. "Doe ik niet", monkel ik stuurs. "Jawel!", zegt zij. Kan wel zijn, maar ik bén het niet. Hoogstens een beetje ernstig.
Ik schijn dus boos te kijken. Als ik geconcentreerd aan het werk ben, als ik
geïnteresseerd naar een betoog luister en als ik ontspannen op een terras
zit. Ik kijk boos als ik de pioenrozen in de vaas schik en ik kijk boos als
ik op het schoolplein mijn zoon sta op te wachten.
Zelf zou ik zeggen: bedachtzaam. Naar binnen gekeerd. Of gewoon: met
ontspannen gezichtsspieren. Dat is heel wat anders dan boos. Maar de rest
van de wereld denkt daar anders over.
"Niet zo boos kijken, hoor!", zegt mijn overbuurman als ik peins
over de schoonheid van leven in het algemeen en van mijn begonia's in het
bijzonder. "Nou kijkt ze alweer boos", zegt mijn chef als ik aan
kom hollen om de laatste nieuwtjes te vernemen over een zieke colllega. "Ik
kijk niet boos", zei ik vinnig. "Zo zie ik er gewoon uit als ik
niet lach. En trouwens, dat hebben wel meer mensen." Online vond ik
onverwacht steun bij de Ik Schijn Boos Te Kijken Hyve. De mensen op de
fotootjes keken uiteraard verre van vriendelijk, al hadden sommigen speciaal
voor de foto hun mondhoeken even opgetrokken. Er was zelfs een boos kijkende
poes bij, voor zover een poes boos kan kijken. Ook stond er een poll op:
'Voelt het bij jou ook raar als je probeert niet boos te kijken?' Ja dan
voelt het alsof je een gekke bek trekt, antwoordde 55,3 procent van de
stemmers. Zelf vond ik 'ja, echt stom' meer bij me passen.
Het blijste was ik nog met de sectie 'Als mensen zeggen wat kijk je boos, dan
zeg ik...' (Antwoorden: 'Dat is mijn basisgezicht.' 'Ik ben in een boze bui
van mijn moeder geboren.' 'Dat komt omdat jij in mijn gezichtsveld staat.'
'Ik kijk niet boos, maar zo staat mijn gezicht het makkelijkst.') Zoveel
lotgenoten en zoveel begrip! Het voelde als een warm bad.
Die avond viel ik heerlijk in slaap. Met een boos gezichtje.
